Дар ҳамаи ин ҳолатҳо, ин гуноҳи бузург аст, бадие аст, ки паноҳ ҷустан аз ин хислату натиҷаи бади ҳасудон, чун дар Сураи “Фалақ” омада: “... аъузу бирабби-л-фалақи... мин шарри ҳосидин изо ҳасада”, бар Худованд бароямон воҷиб шудааст.

Худо нигаҳбонамон бод!

……….

56. Оид ба масоили таъом додан ва салом додан, чун ин воҷиботи нек аз
    Ислом аст ва аз хислати накӯи мусалмон маҳсуб мешавад.

Мисли кӯза, к-об надошт, кард ӯ саво,
Оби ҳайвон рехту андар ҳам ҳаво.
Чун дамид рӯҳро зи рӯҳаш, зинда гашт,
Атса доду чашми худро бурд ба дашт.
“Ҳамду ли-л-лоҳ!” чун садо омад зи вай,
“Раҳм кунад Аллоҳ туро!” омад зи най.
Форид бар гӯшони Одам ин ҷавоб,
Гуфт: “Худоро шукр!”-у ёфт аз он савоб.
Дертар аз Одам кашиданд устухон,
Офариданд Момаро з-он бурда нон.
З-он ду одам мардумон пайдо шуданд,
Бар ду олам ошиқи шайдо шуданд.
Ошиқони ин ҷаҳон ошиқ наянд,
Гар мабошанд ошиқи Ҳақ, пас, киянд?
“Ошиқӣ” нест мақсади ин боби нав,
Аз ҳадису хислати некӯ шунав.
Исту бисти дини мо одоб бувад,
Пас аз он саҷҷодаву меҳроб бувад.
Чун далел пурсӣ, бирав, “Моъун” бихон,
Гирди “вайл”-у саҳв каме андеша рон.
Мар набошад фойида з-ин шиштухез,
Гар набошад қасди кор, - одоб, гурез!
Қасди Ислом сирф адаб бошад, бидон,
Боадаб бош гар шудӣ таслим бад-он.
Ман сухан кӯтаҳ кунам ин ҷо, бибин,
Чӣ бигуфт бар умматаш он марди дин:
...

Абдиллоҳ бин Амрвин (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе, як шахс аз Паёмбари
акрам, Муҳаммад мустафо (с.а.в.) чунин суол кард: “... аййу-л-Исломи хайрун?”,
яъне, дар ин ҷо ба мазмуни “Кадом шахс дар Ислом (аз) беҳтар аст?”, яъне,
возеҳтар гӯем: “Кадом шахсро дини мубини Ислом аз нектарин меҳисобад?” Паёмбари акрам (с.а.в.) чунин ҷавоб дод: “...