Инчунин ҳолат киройи нақл не.
Менатонад сарф кунад бо ақл ӯ,
Чун бувад бо ақли худ ӯ ҷангҷӯ.
Мол чу душман ақли ӯро кам кард,
Ғамро дар ғам ниҳоду ҷамъ кард.
На гирад чашмашро синат, на ки хоб,
Ваҳми дуздон мекунад ҳолаш хароб.
Ё зи қозӣ в-аз ҳикам тарсад чаро?
Чунки худ дуздида буд аз ин саро.
Изтироби мол зи даст рафтан гирифт,
Оҳ, чӣ ҳол аст: на ки хурсанд, на шигифт?!
Чун набиштем: ин киройи нақл не,
Кори аҳмақ, бин, сазои ақл не!
Хуб, дигар мол дораду лек, камтар аст,
З-инчунин ҳолат дилаш пурғамтар аст.
“Хар зи хар монад, бибур гӯшаш!” шиор
Гаштааст дар пеши чашми нобакор.
Ин ду сабқат мекунанд дар ҷамъу зам,
Он яке бекаллаву дигар, “... – варам”.
Ҳоли он хуш бошад, он ки кам дошт,
Аз чӣ гӯяд камгирифта вақти чошт?!
Аз “... ман(-у) хофа мақом” то интиҳо,
Бори дигар хону дарёб маъниро.
Хуб, инак, кам мекунам аз нақли худ,
Чунки нақлам дигар аст аз аҳли ҷуд.
Лек ягона хоҳишам ин асту бас,
Сахт магир бар санъати ашхосу кас.
Кори ӯ кори ту нест... Ҳукм аз Раҳим,
Менапурсанд чун туро з-аҳли ҷаҳим.
Чун Анас сӣ сол хидмат карда буд,
Аз Паёмбар боре “уф” нашнида буд.
Боре ҳам аз ӯ суол “... кардӣ чаро?”
Ё “... накардӣ”-ро шунид аз Мустафо.
Ҳар чиро мекард, қабул мекард ӯ,
Чун чизеро вай накард, мекард ӯ.
Инчунин буд дар сифот олимақом,
Фош намекард сирри касро пеши ом.
“Уф” нагуфт ӯ боре ҳам бар кори кас,
Даст мазад бар ҳиссу ғам дод ҳеҷ кас.
Бар чунин нексирате аҳсан бод,
Мар дуруд бар Мустафо бечанд бод!
(Оллоҳумма, салӣ ъало Муҳаммадин ва ъало оли Муҳаммад, камо
саллайта ъало Иброҳима ва ъало оли Иброҳим! Иннака самиъун маҷид).
...

Анас (р.а.) ривоят мекунад, ки сарфи назар аз он ки вай дар хидмати Паёмбари
акрам, Муҳаммад мустафо (с.а.в.) сӣ сол буд,: “... фамо қола лӣ уффин қат. Ва