Пас, барои чӣ ва барои кӣ мунофиқ ин амалҳоро содир мекунад?

Бале, барои риё, яъне, барои нишон додан ба дигарон, ки вай ин корҳоро ба анҷом мерасонад, вале дар ҳама вазъият, танбалӣ дар вай боло мегирад, ки кори оғоз намударо, ба таври “шояду бояд” ба анҷом мерасонад.

Дар ин ду намоз бошад, чун яке саҳарӣ барвақт ва дигаре, дар вақти омадани хоб бояд ки иҷро шаванд, албатта, бархостан аз ҷои хоб вақти лаззати он ва ё пеш аз хуфтан, ки инсон лоғартар мегардад, вай беҳтар медонист, ки ё хоби саҳариро идома диҳад ва ё вақти хуфтан, сарашро зудтар ба болин гузорад, вале чун боло қайд намудем, маҳз риёкории вай, ӯро маҷбур мекунад, ки аз хоб даст кашад ва болои ҷои намоз гузарад, ки хеле ва хеле барояш душвор аст.

Ана аз ҳамин лиҳоз, вай маҷбур аст, ки ин салотро анҷом диҳад, гарчанд он барояш душвор ҳам ояд ва он на барои хушнудии Худованд, балки баҳри риёкорист, ки мабодо мардум ӯро таъна макунанд ва таъна низ мазананд.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

70. Оид ба масоили бениёзии нафсу табъ.

Он, ки дорад сарвату лек бехудост,
Пӯст асту бин, валек аз мағз ҷудост.
То масабзад гӯшт аз ин устухон,
Пӯст магардад зоҳиру гӯшташ ниҳон.
Аз ҷанини мағз бирӯяд риши тин,
Мустақар гардад дар қаъри замин.
То мабошад риш андар рустанӣ,
Сер аз об ӯ кай шавад, гӯй, ай ғанӣ?
Кай кунад сарро зи хок рост аз замин?
Кай кунад танро қавиву бас самин?
Кай диҳад ҳосили хубу ҳезуме?
Кай диҳад ғоз ба туву бар мардуме?
Нисбаташ гӯям зи ину он, кам аст,
Сир дар мағзу дар он сир маҳкам аст.
Он Худо, ки офарид онро, ҳаким
Асту дар асрори он бошад алим.
Мо ниёз дорем з-азал бар лутфи ӯ,
Маъниро дар меҳрбониҳош биҷӯ.
Он ки гӯяд: “Ман надорам з-ӯ ниёз!”
Оқибат бо фақр кунад ӯ зинда ғоз.
...