МУБОРИЗАИ ШӮРИШГАРОН
БО ЧӢ АНҶОМИД?

Шӯришгарон баъди пирӯзӣ Мирзо Акрам ва сарбозонашро, ки сӯи Кангурт фирор намуда буданд, пайгирӣ накарданд. Беки Балҷувон баъди ҳамлаи бебарори дуюмбора ҳамроҳи тарафдоронаш сӯи Ҳисор гурехт. Бо фармони амири Бухоро Абдулаҳадхон ба Балҷувон сипоҳиёни амир бо фармондеҳии Яъқуббек ва сарбозони беки Ҳисор Остонақул-қушбегӣ фиристода шуданд. Дар Тутқавул ва деҳаҳои атрофи Норак сипоҳиёни Остонақул ба муқобилияти сахти дастаҳои Восеъ дучор омаданд. Вале бартарияти силоҳ ва низоми ҷангӣ шӯришгаронро ба шикасту ақибнишинӣ водор намуд. Дар охири июли 1888 сарбозони муттаҳидаи амири Бухоро шӯришгаронро дар Кангурт шикаст дода, қалъаи Балҷувонро ишғол карданд.

ЧАРО ШӮРИШ ШИКАСТ ХӮРД?

Остонақул бо найранг Восеъро бо шаш нафар ҳамсафонаш дастгир намуда, ба Шаҳрисабз фиристод, ки бо ҳукми амир дар Тоқи нимвайронаи Оқсарой ба дор овехта шуд. Баъди пахш намудани шӯриш 120 нафар ошӯбгарон ҳабс ва 46 нафари онҳо қатл гардиданд. Сабаби асосии шикастхӯрии шӯриш камтаҷрибагии сарварон, мавҷуд набудани нақшаи ягонаи амалиёт, камбуди аслиҳаҳои ҷангӣ, номуттаҳидии дастаи деҳқонон буданд.