гардонданд. Ба куртаи Абӯхайр Меърочиддин кайк галтид. Рафт ба вазорати амнияти бехатарӣ. Ду рӯз навбат пойид, пасон, ба қабулгоҳ роҳаш доданд. Дубаду шишт бо ҷавонмарди батанутӯше.
— Чӣ арз дорӣ?
— Эй бача, ситораат гарм, аз куҷой?
— Тоҷикам!
— Як гапе мезанӣ, ки ... Мо ҳама тоҷикем.
— Бигӯ, то ҳадди зӯррас кӯмак мекунем.
— Якта бачама ба Амрико роҳӣ карданиям. Шумо зид баромадед...
— Барои чӣ норозием?
— Аввал бигӯ, ки писари моро Амрико зарар мекунад?
— Ба рафтанаш зид нестем, фақат нияти сафар рӯшан мебуд.
— Магар ин сарбаста монда?..
— О, фарзанди Шумо мактаберо хатм накардааст. Якбора ӯро аз тариқи идорае, ки дар он ифои вазифа доред, ба таҷрибаомӯзӣ роҳӣ намудан хилофи қонун аст.
— Худат ҳам дар ҷои ман бошӣ, як бачата ба Амрико он сӯ, то Албания равон мекунӣ.
— Дар куҷост ин давлат?
— Намедонам.
— Дар ин мавзӯъ гап тамом.
— Бачаи якрав будай. Ҳе, медонӣ, «дил сӯзад, аз чашми кӯр об меравад».
— Ака, мо зидди қонун кор намекунем.
— Ин қадар бовиҷдон бошӣ, давлата аз даруни ҷазирбод кардаанд, чӣ хап мешинӣ?
— Кӣ?
— Ана, Азим ном «тоҷир» дар ҳафт гӯшан шаҳр хона андохта, мошинҳои нав ба нави хориҷӣ харида, пуф-пуфи бандан хокӣ гуфта гаштааст. Ҳафтод зани беникоҳ дар ихтиёраш. Ку зимомдоре, ки чилаваш бидорад. Моне, ҳама лоф мезанем, барои ободии Ватан талош надорем.
— Боз шунидем ӯро занҳош партофта рафтаанд..., — ҷиддӣ гуфт марди муддаъӣ.
— Додар, ӯ мо нестем, ки лахти ҷигармона ба як давлат роҳӣ карда натавонем. Дипаҳако, духтари чордаҳсола гирифт. Хӯ, духтари эшони Абдурасулро.