— Гуфтанд: бачата ба Маскав бурдай?
— Дар гамаш пир шудем-е.
— Беҳтар шудаст-о?
— Он қадар хуб не.
— Қасида хондиш?
— Ҳо.
— Киро овардӣ?
— Бобои Халифан сангдарагиро.
— Ӯро даму нафасаш суст, мефаҳмӣ?
— Мо ба ҳамон кас ихлос дорем.
— «Оби дари хона - беқадр», ҳа.
— Кадом обу чӣ хонае? — фаҳмида худро ба гӯлӣ зад соҳибхонаи ғамдор.
— Аҳ, қасида хонда, як ҷомата мепӯшидем, куҷоят кам мешуд?
— Ба амри Худо ҷома мепӯшӣ.
— Дар дили ту шайтон раҳ ёфтааст.
— Мехост раҳ ёбад.
— Кай?
— Ҳозир.
Шайҳаки риёкор нафаҳмид хатояшро. Ба дарозо нишаст, ки тамаъ бистонад. Афсӯс, ба ӯ он чӣ расид, ки соҳибхона носазо гуфташ.
Ӯ ҳилагар дар бинои умраш ҳеҷ бор ба ин шармсорӣ нарасида буд.

Шабона дар ҳуҷраи сокит, гоҳе хонаводаро хоб анворид.
Ҳикмат ҳафт нусха арз навишт. Балво намехезонд, баимзо навишт.
Хайрият, ки дар ҳисоби ҳақҷӯйҳо нахустпайконе, ки ба нишони адолат расонд, рӯзноманигори «Адабиёт ва санъат» Нозир Ёдгорӣ буд. Фелетони «Заҳри одамро одам мегирад»-и ӯ ба доираи муштариён ҷунбиш андохт. Номаҳои ҳамдардиву сипос бисёр омад.
Муаллиф маротибаи дуюм афкори оммаро навишт. Ҳайати иттиҳодияи нависандаҳо ҷавони маъюбро зери қаноти ёрӣ гирифтанд.
Ҳикмат аз дафтарихона посух ба арзашро нигарон буд.
Билохира, тарафайнро ба мурофиа даъват карданд.
Шадид гузашт мурофиаи онрӯза. Раҳбари ҷавобгар Сайфиддини Солеҳ айбро ба гардан намегирифт. Мегуфт, ки «хонам ҳаром, занам талоқ, ба рафтани бача розӣ набудам».