Дар шифохонаи Маскав халқиятҳои ҳархела табобат меёфтанд. Чуваш буду қирғиз ҳам, олмонӣ буду ҷопонӣ ҳам. Якеро даст бишкаставу баъдинаро дарди миён шиканҷа медод. Анқариб маҷрӯҳон дар давоми табобат аз дардмандӣ нанолида, бо чор ишкели бутун мерафтанд. Убайдуллоҳи дидадаро бо ҳампалатҳош сахт унс гирифта буд. Ҳамсолон ба ӯ ваъдаи мукотибаи дӯстӣ дода, нишонии тоҷикписарро сабти дафтарчаи хотира месохтанд. Муҳаббати сабз доштан ва раҳпӯй ба дилҳо аз гӯшаи имон ва тавфиқи накӯ ба асолати ҷовидон аст.

Мӯҳлати табобат тамом шуд. Ҳикмат ҷарроҳонро зорӣ менамуд, ки илоҷ бошад, додараш чанде изофагӣ бихобад. Алдусар дуюмбора дар ин роҳи дароз ба дарёфти маблағ азоби алим мекашанд. Гову моле надоранд, ки бифӯшанд. Як хари миёнаш ҳамзадаву ду сар мурғи курк ба кӣ даркор аст? Яке бахташон бихандад, додараш аз мӯҳточӣ халосӣ меёбад. Пора дили сангӣ хораро об кардааст. Хоҳиши Ҳикматро ба ҳикмат пазируфтанд.

Рӯзи гусел пайвандон ҳиҷолат мекашиданд, ки ҷавони маъюб навмед меравад. Таскин меёфтанд, ки беморро ҳар сол ҳамин ҷо аз муоинаи тиббӣ мегузаронанд. Худо мадад кунад, ки табобати баъдина ба похои караҳт қорагар шавад.

Баумед зистан ҳам камоли боҳирадист.

Навиди бозгашти писархондашро шунида, бобои Рауф халтан пурсַавғо бардошта омад. Солхӯрдаҳо аз раҳи дароз ва усули табобат пурсон, чанде шишта, шифои комил мехостанду мерафтанд. Ҳикмат кулоҳашро гирифта, пеши сари лайсашро молида — молида гуфт, ки аз ҷониби давлат ба маҷрӯҳон имтиёз муқаррар шудааст.

— Раҳбарони идорашон хабаргирӣ меоянд?

— Ҳо, як бор инҷенераш омада буд, — гуфт ба оҳистагӣ падар.

— Ба бемор чизе намефорад, ба ҷуз сухани нарм.

— Ё Ҳақ!

— Оҳ, марге! Дар гиребони хурду калон кашолӣ.

Ин замон дар боз шуду шайҳаки Ҳайдарча омад. Ӯ дандонҳои шол-шолашро лесида-лесида, риши тор-торашро ҳилол кашида, нӯшханд зад номафҳум. Ва мисоли футболбози боҳунаре, ки аз гӯшаи майдон босуръат ба ҳуҷум мегузарад, гуфт: