Дев аз ин ҷангал гузашта натавониста, гашта меравад.

Духтар чанд вақти дигар роҳ тай карда, сиҳату саломат ба шаҳри табиб мерасад. Пурсуҷӯӣ карда, ҳавлии табибро меёбаду дарвозаашро тақ-тақ мезанад. Аз дарун шахсе:

— Ҳозир! — гуфта, омада дарвозаро мекушояд. Ӯ салому алейк карда, ба ҳавлӣ медарояд ва илтимос мекунад, ки ӯро ба ҳузури табиб баранд. Табиб як писар доштааст. Вай дарҳол аз хона баромада, меҳмонро пешвоз гирифта, ба назди падараш мебарад.

Духтар, баъд аз вохӯрӣ ва пурсупос, ба табиб бо чӣ мақсад омаданашро гуфта медиҳад.

— Ин доруро, — мегӯяд табиб, — ман ба касе медиҳам, ки ба ивази он тухми як дарахтро оварда диҳад.

— Ман овардам! — гуфта духтар тухмиро ба табиб дароз мекунад.

— Бисёр нағз, бисёр нағз! — мегӯяд табиб, — Шумо кори бошарафе кардаед. Ман бо меваи ин дарахт одамони бисёри мамлакатамонро аз касалиҳои марговар халос мекунам.

Баъд аз он табиб аз духтар мепурсад:

— Ин тухмҳоку дар дасти деви сесара буданд, шумо чӣ хел онҳоро гирифтed? Ҳол он ки зӯртарин паҳлавонон ҳам ҷуръат карда, ба назди он дев рафта наметавонанд!