Хуб нигоҳубинашон бикун.
Нагузор, ки фарзандонат онҳоро носазо гӯянд.

---

Дар зиндагиат доимо ниҳол бисабзону ба мардум аз меваи он бичашон. Мегӯянд: «Як дарахти бесамар аз фарзанди солеҳ боло аст», ин ҳақ асту рост.

---

Хабаргирии беморе рафтӣ назди ӯ бисёр нанишин ва суханҳои носуфтаи бесару нуг нагӯй, ки он суханон ҳузновар бошанд.

---

Қадри худро аввал бидон. Пас дигарон ҳам қадри туро медонанд.

---

Кори касро надида, ҳавоӣ баҳо надеҳ. Чӣ хеле ки мегӯянд:
То кас сухане нагуфта бошад, Айбу ҳунараш нуҳуфта бошад.
Ҳар беша гумон мабар, ки холист, Шояд, ки паланг хуфта бошад.

---

Ба ҳар ҷо сафар кардӣ, албатта лавозимоти даркориро фавран бигир. Тушаи роҳ, сару либос ва ғайра. Чуноне ки мегӯянд: Ба шикори рӯбоҳ рафтӣ, барои шер аслиҳа бигир.

---

Асло кинагир машав. Аввало ба касе беҳуда ҷангу ҷанҷол накун. Корро бе қаҳригӣ ҳал бикун. Агар нашуду бо мусоҳибат ногап шудӣ, аз се рӯз зиёд ногап нашав.

---

Як умр ҷӯёи илм бишав. Беҳуда нест, ки пайғамбарамон ҳазрати Муҳаммад (с) фармудааст: «Аз гавҳора то гӯр илмро биҷӯй».