Бидуни ҳеҷ шубҳа, шеърҳои «Рост мегӯям», «Ҳама медорандаш дӯст», «Ҳастии ман аз онҳост», «Гул кун ҳамеша», «Пири хирад», «Зоғи алои тезпар», сурудҳои «Ҷон Тоҷикистон», «Рақси зебо», достонҳои «Мо аз Помир омадем», «Дугонаҳо», «Киштии орзу» ва силсилашеърҳои «Бачагони Ҳиндустон», «Як соли комил» ҳам аз нигоҳи бадеият, ҳам аз лиҳози маърифату ҳикмат ва ҳам аз назари сохтмон ва банду баст дар назми бачагонаи мо мақоми воло доранд.
Достонҳои устод Миршакар «Панҷи ноором» ва «Дашти лаванд» ба тасвири манзараҳову равандҳои ободонии кишвари азизамон бахшида шудаанд ва дар таҳаввулу такомули навъи достони ҳамосӣ дар адабиёти муосири тоҷик нақши равшан гузоштаанд. Достони «Ишқи духтари кӯҳсор» як асари ғиноиву ҳамосии маърифативу ошиқонаест, ки аз таҳсил, ишқ ва меҳнати ҷавонони ибтидои солҳои 60-и қарни гузашта манзараҳои ҷолибу дилписандро тасвир мекунад.
Достони «Қишлоқи тиллоӣ» танзими ҳикояти пирамардест аз Помир, ки ӯ низ ин ҳикоятро аз падари худ ва падар аз бобояш шунида будаасту ба шоир нақл кардааст ва шоир иқрор мекунад, ки:

Шунидам ман ҳикоятҳои ӯро,
Ба назм оварда бинвиштам дар ин ҷо.

Дар достон қиссаи афсонавии қишлоқи тилоӣ ва кӯшишу ҳиммати инсони нав дар шахси Шарафҷон барои воқеӣ гардонидани ин афсона ба таври хеле марғуб ба назм дароварда шудааст. Бесабаб нест, ки ин асар дар якҷоягӣ бо достони «Панҷи ноором» шоистаи Ҷоизаи давлатии ИҶШС дониста шуда буд.
Ниҳоят, достони «Исёни хирад», ки маҳсули андешаҳои тӯлонӣ ва давраи камолоти эҷодии шоир буда, солҳои 1977-
78 таълиф шудааст, асари таърихиву ҳасбиҳолӣ ва фалсафист. Дар ин достон Чашмаи Носир, ки шоҳиди будубоши шоир, мутафаккир, файласуф ва пешвои мазҳаб Носири Хусрави Қубодиёнӣ дар хоки Бадахшон будааст, аз айёми пирӣ, аз мулоқотҳои шоир бо сокинони ин сарзамин нақл карда, мароми зиндагии ӯро ифшо менамояд.