Гар ёд мекунӣ, биё, эй ёри кӯдакӣ,
Бикшода аз барои ту кошонаи дил аст.

Дар баъзе шеърҳои Саидалӣ Маъмур шеърияту бадеияти сухани шоирро на лафзу таъбирҳои бадеӣ, балки маҳз мазмуну дарунмояи сухан, ҳадафи ифодашаванда таъмин мекунад, яъне дар онҳо худи тафаккур шоирона аст, масалан, дар банди зайл аз шеъри «Деҳқонон»:

Шеъри онҳо вазн дорад ҳамчу шеъри шоирон,
Вазни шеъри деҳқонон аст ҳамвазни замин.
То ки бошад шеъри онҳо обдору бонамак,
Дар сари ҳар сатр мерезанд арақҳои ҷабин.

Дар эҷодиёти Саидалӣ Маъмур шеърҳои сирф тасвирӣ низ мақоми шоиста доранд. Ташбеҳу истиораҳои тасаввурпазир ва асосёфта бар ашёву падидаҳои воқеии табиат тасвирҳоро хеле зебо, дилписанд ва хотирмон мегардонанд.
Ҳамин гуна аст шеъри кӯтоҳи «Ба дилбари сангистонӣ»:

Аз миёни сангҳо боло шудӣ,
Чун гули санг он қадар зебо шудӣ?!
Гар парие буд, он дар об буд,
Гулпарӣ, аз санг чун пайдо шудӣ?!

Ё ки манзараи муҳити осоишгоҳи Хоҷа оби гарм дар як шеъри кӯтоҳ чунин ба тасвир омадааст:

Се кӯҳ чу се киштии сабз аст аён,
Се киштӣ ситодаасту дарёст равон.
Се фасли ҳаёти ман наистода гузашт,
Се киштии умр монда дар баҳри дамон.

Аслан шеъри тасвирӣ суханҳои зиёдатӣ ва пургӯиро намепазирад, кӯтоҳу ихчам ва аниқу нишонрас будани сухани шоир ҳусни шеърро меафзояд. Ва дар шеъри кӯтоҳи зайл манзараи силсилакӯҳҳо хеле зебову воқеӣ тасвир шудааст: