Ки даст ба камар шуданд, бинобар ин, ду кӯҳро бардошта ба ҳам задан гирифтанд. Аз ин зарбаҳо осмони кабӯд чарх зад, замини сиёҳ ларзид. Баъд дар миёни дашти зард гӯштин гирифтанд. Хон-Кулуғ дид, ки аз таги каши Алдай-Мерган кафки сиёҳе бо рехтан сар кард, ки ҳар порааш мисли кӯҳ ва дар шонааш кафки сафеде дамид, ки чун қуллаи кӯҳ буд.
— Ба ту чӣ шуд? — дод зад Хон-Кулуғ.
— Ин нишонаи он аст, ки ҷуссаи паҳлавононаи ман ба тасфидан сар кард. Акнун эҳтиёт шав!

Аммо Хон-Кулуғ чун уқоб чобук ва чун шоҳин чаққон буд. Вақте ки тани Алдай-Мерган чунон тасфид, ки ба ӯ даст расонда намешуд, ҷилгии аспро гирифта, ба дастонаш печонд.

Аспи Хон-Шилгӣ дид, ки ҳоли соҳибаш ба танг омадааст, ба ҳаво туф кард, раъду барқ зада, борон борид ва ҳарорати Алдай-Мерганро паст кард. Дар ин фурсат бадани Хон-Кулуғ тафсид. Ӯ бо як чанг задан Алдай-Мерганро ба ҳаво бардошту давр занонда сахт ба замин зад.
— Эй, Алдай-Мерган, сухани охиринатро бигӯ! — гуфт Хон-Кулуғ.
— Ба ман раҳм кун, Хон-Кулуғ, биё, ёрӯ бародар мешавем, мисли фарзандҳои як падару модар, монанди ду гӯши як асп мешавему ду панҷаи як уқоб! Қасам мехӯрам, ки ба ту хиёнат намекунам! — мегуфт Алдай-Мерган.

Хон-Кулуғ ӯро аз замин бардошта гуфт:
— Чӯпони ман мешавӣ, додар! Рамаи беҳтарини маро нигоҳбонӣ мекунӣ. Ба овули ман биё.

Инро гуфту худаш ба қаторкӯҳи ҳафтқулладор равон шуд. Он ҷо сайд зада хӯрчинашро пур кард ва ба хона баргашт. Вақте ба хона омад, дид, ки хоҳари азизаш Олдин-Оюу бемор хобидааст, рангаш кабӯд шуда, мисли ҷигари магорзада гаштааст.
— Олдин-Оюу касали кабӯдча шудааст, — гуфт ба паҳлавон занаш Сай-Куу. — Агар хоҳӣ, ки хоҳари ягонаат намирад, ба ӯ дили барзагови хокистарранг — соҳиби кӯли Кабудро биёр. Фақат ҳамин ӯро наҷот дода метавонад.