Ҷавонро тасбеҳи муқаддасе аз балоҳо нигоҳ медорад. Ман ба онҳо маслиҳат додам, ки дили Шонҳори ҳофизро ба даст дароваранд ва ӯ тасбеҳро дуздида ба онҳо диҳад...
— Гуноҳи шумо ҳам сабук шуд, — гуфт қаландар.
Хон дар паси парда ин гапҳоро гӯш карда мушт гиреҳ кард.
Инак, хонумҳои ӯ ба маросими тавба омаданд. Хонуми калонӣ гуфт:
— Ҳамаи мо духтарони хон ва ҳокимҳоем. Хони бузург ҳамаи моро як хел дӯст медошт. Вақте ки зани ҷавон гирифт, ба мо нигоҳ намекардагӣ шуд. Он вақт мо дар қасди ҷони хонуми ҷавон афтодем. Мо дили Шонҳори ҳофизро ба даст овардем. Ӯ бо фириб тасбеҳеро, ки хонуми ҷавонро аз шарри балоҳо нигоҳ медошт, дуздида, баъд коре кард, ки хон худаш ҷазои хонуми ҷавонро дод...
— Шуморо ҳам мебахшам, аз бори гуноҳ сабук шудед.
Мардум ба назди қаландари валӣ торафт бисёртар омадан гирифтанд. Аз ҳама охир ба маросими тавба Шонҳори ҳофиз омад.
— Эй қаландари валӣ, дар ин хонигарӣ гунаҳгортарин одам манам. Ман як каси камбагале будам ва барои рӯзгузаронии бачаҳоям дар назди хон ва хонуми ӯ ятимнавозӣ мекардам. Хонумҳои калонӣ барои дуздидани тасбеҳи хонуми ҷавон ба ман тиллои бисёре ваъда карданд. Ман он тасбеҳро бо тасбеҳи қалбакие иваз кардам. Баъд хонумҳо амр карданд, ки ман се дӯсти азизи хонро кушта, бо хуни онҳо дасту рӯйи хонуми ҷавонро олуда кунам. Ман ин корро кардам. Барои он ки хонуми ҷавон чизеро пай набарад, ман гиёҳи мастак дуд меандохтам...
— Чӣ илоҷ, гуноҳи туро ҳам сабук мегардонам.
Шонҳори ҳофиз рафт. Хони бузург аз паси парда баромад. Ӯ сарашро дошта, чизе гуфтанӣ шуд, аммо натавонист.
Дар ин лаҳза қаландари валӣ либоси зарди худро партофт ва хон хонуми зебояшро шинохт.
— Эй хони ман, акнун ҳамаашро донистед? Маро шинохтед?