• Ҳамаашро донистам. Туро ҳам шинохтам, кабутараки ман! Маро бубахш! Ман гапи тӯтии доноро гӯш накардам. Гӯш накардаму ба он кабӯтар монанд шудам.

• Ман шуморо мебахшам, хони ман! Биёед, ба назди дӯстони азизи шумо меравем. Ман онҳоро бо тасбеҳи сеҳрнокам зинда мегардонам.

Онҳо ба назди дӯстони беҷони хон - ба пеши додараш, фили зард ва аспи заррин рафтанд.

Хонуми нозанин ба ҳар кадоми онҳо тасбеҳро се борӣ расонда буд, ки дӯстони азизи хон сиҳату саломат аз ҷой хестанд.

Хон бахшии дуохон, ҳофизи ҳушхон Шонхор ва ҳамаи хонумҳо - занҳои баднияти худро аз қаламраваш пеш кард.

Ӯ бо хонуми ҷавони нозанинаш дуру дароз ва хушбахтона зиндагӣ кард.

ҚИССАИ ПИСАРИ ЭРДНИ –
ХОНИ ХОНИГАРИИ
ХУД БА ХУД ПАЙДОШУДА

Ин воқеа дар замонҳои хеле қадим рӯй дода буд. Мегӯянд, ки дар як дашти беканоре як мӯйсафеди камбағале зиндагӣ мекард. Ӯ се писар дошт. Рӯзи аз дунё гузаштани мӯйсафед ҳам фаро расид. Ӯ писаронашро ба наздаш хонда гуфт:

• Бачаҳоям, ман ба наздикӣ мемурам. Вақте ки маро гӯр кардед, се шаб бо навбат дар сари қабрам хоб равед.

Мӯйсафед ин гапро гуфту ҷон дод. Писаронаш ӯро ба хок супориданд. Шаб фаро расид. Шаби аввал бародари калонӣ бояд дар сари гӯри падар хоб мекард. Аммо ӯ нарафт, дар рӯи намад дароз кашида мехобиду тамоку мекашид. Бародари хурдӣ гуфт:

• Акаҳо, шумо чӣ кор мекунед? Шумо васияти падарро иҷро кардан намехоҳед? Охир ӯ хоҳиш карда буд, ки бо навбат дар сари гӯраш шаб гузаронем.

• Дар болои устухонҳо хоб кардан ба кӣ даркор? Кӣ дар сари гӯр хоб кардааст? – масхара карданд ӯро бародарон.