Қаландарона пайдо мешавад ва дар сарат тиру камони сурху нилгун медурахшад. Бо ҳамин намуд ба назди хон бирав ва бигӯ: «Ман қаландари валиям. Ҳар гунаҳгоре, ки дар назди ман тавба кунад, аз гуноҳ пок мешавад. Ҳамаи раияти ту бояд ба назди ман барои бахшиши гуноҳҳояш биёяд». Хон ба ту бовар мекунад. Амр кун, ки аввал худи ӯ тавба кунад. Баъд дар паси парда нишаста, ба гуноҳони раияташ гӯш диҳад.

Мӯйсафед тасбеҳи муқаддасро боз ба хонум мерасонад. Дар тани ӯ либоси қаландарӣ ва дар сараш шӯълаи сурху нилгун пайдо мешавад.

Хонум ба кишвари Наран-Арслон бармегардад. Хон роҳиби муқаддасро бо эҳтиром пешвоз мегирад ва ба ӯ туҳфаҳои қиматбаҳо пешкаш мекунад. Роҳиб мегӯяд:

• Эй хони бузург, шумо бояд тавба кунед. Чӣ тавре ки чирки баданро об мешӯяд, нопокии дилро тавба тоза мекунад. Ман Шуморо аз бори гуноҳ сабук мекунам. Баъд Шумо бояд дар паси парда шишта, сирреро, ки раияти шумо пинҳон медорад, гӯш кунед.

Хон саҷда карда гуфт:

• Ман гунаҳгори азимам. Ман духтари зебоеро ба занӣ гирифтам, ки аз маймуни қаҳваранг зоида шуда буд. Ману он хонуми ҷавон бо хушбахтӣ рӯз мегузарондем. Баъди фурсате дар се шаб се дӯсти ба ҷон баробари ман кушта шуданд. Дар худи ҳамон шабҳо дасту рӯйи хонумро хунолуд дидам. Маълум шуд, ки дӯстони маро вай куштааст. Баъд ман дасти хонумро бурида, ӯро аз қаламравам пеш кардам. Ин аст гуноҳи ман, эй қаландари валӣ.

• Гуноҳатонро мебахшам! — гуфт қаландар. — Акнун дар паси парда нишаста, гӯш диҳед!

Ба маросими тавба бахшӣ омад:

• Эй қаландари валӣ, гуноҳи азиме рӯҳамро азоб медиҳад, — гуфт вай. — Вақте ки хони мо зани ҷавон гирифт, хонумҳои калонӣ дар қасди куштани вай шуданд. Онҳо ба назди ман омада талаб карданд, ки ба онҳо роҳ нишон диҳам. Ман розӣ нашудам. Онҳо таҳдид карданд, ки агар розӣ нашавам, худашонро мекушанд. Ман ба онҳо гуфтам, ки хонуми