— Ман зӯрозмоӣ намекунам.
Ҳоким гуфт:
— Он вақт мо дар даруни юрти танг зӯрозмоӣ карда будем. Ин дафъа дар майдони кушод гӯштӣ мегирем, то ки одамон моро бинанд...
Қакалахак гуфт:
— Агар ту инро хоҳӣ, ман гӯштӣ мегирам. Лекин агар мурӣ, ман туро зинда намекунам. Барои он зинда намекунам, ки ту маро куштан мехоҳӣ ва бо дигарон зӯрозмоӣ кардан намехоҳӣ.

Ҳоким ба майдон баромад. Қакалахак ҳам ба майдон баромад.
Ҳоким ӯро ҳатто дошта наметавонист. Қакалахак парида печутоб мехӯрду дур мешуд. Ҳоким монда шуда, ба замин нишаст. Қакалахак ӯро бардошта ба замин заду кушт. Баъд фарёд кард:
— Зани ӯро чег занед!
Ӯро чег заданд. Қакалахак гуфт:
— Дилат ба шавҳарат месӯзад?
— Не, намесӯзад. Вай ғоратгар буд. Одами ганда буд, — ҷавоб дод занаш; инро гуфту хомӯшона сӯи юрт рафт.
Қакалахак ба одамон гуфт:
— Акнун аз ҳама зӯртарин манам.
Ҳама розӣ шуданд. Паҳлавон Қакалахак ҳоким шуд. Зиндагии ҳама нағз гардид. Тамом.