Какалахак ҳезуми хушк овард. Модараш оташ гиронд. Какалахак ба Сивукак шитобид. Вай давида ба димоғаи соҳил расид, карам ҷамъ карда, ба қафо баргашт. Вақте ки ба юрт омад, ҳанӯз гӯшт напухта буд. Падараш гуфт:
— Ту аз ман тезтар медавидай.

Гӯшт пухт. Онҳо аввал карам, баъд гӯшт хӯрданд. Баъд хоб карданд. Саҳарӣ ба назди онҳо як мӯйсафед омад. Вай гуфт:
— Дар Сивукак наҳангро куштанд.
— Кӣ кушт? — пурсид падар.
— Ҳоким, паҳлавони мо, — гуфт мӯйсафед.
— Ман ба Сивукак рафта, камтар гӯшт мепурсам, — гуфт Какалахак.
— Нарав, ҳоким туро мекушад, — гуфт падар.
— Бигузор кушад, — гуфт Какалахак ва хомӯш монд.

Хӯрокро хӯрда, мӯйсафед ба Сивукак равон шуд. Падар ба писараш гуфт:
— Вақте ки ба Сивукак меравӣ, ба хонаи хоҳари ман — аммаат даро.

Какалахак ба Сивукак давид. Вай ба мӯйсафед расида, аз ӯ пеш гузашта давид.
Вай дар Сивукак аммаашро наёфт. Ба хонаи апааш, хонаи ҳоким даромад.

Апааш ӯро дида гуфт:
— Чаро ба ин ҷо омадӣ? Шавҳарам туро мекушад.
Какалахак гуфт:
— Бигузор кушад. Ту ба ман рагу пай деҳ. Ришта мебофам.

Хоҳараш гуфт:
— Зудтар бош. Шавҳарам омада туро мекушад.
Ҳоким ҳам омад. Вай меҳмонро дида гуфт:
— Ин туӣ?
— Ҳа, ман, — ҷавоб дод Какалахак.

Ҳоким ба занаш гуфт:
— Ба вай барои гӯштигирӣ нимтана деҳ!
Какалахак гуфт:
— Нимтана намешавад, ҷомаи боронӣ деҳ.