ПАХЛАВОН
КАКАЛАХАК

Мегӯянд, ки ин ҳодиса дар замонҳои қадим рӯй дода буд. Дар Сивукақ писарчае бо номи Какалахак зиндагӣ мекард. Вай падару модар ва як апа дошт. Апааш зани ҳокими Сивукақ буд. Ин ҳоким одами хеле зараррасон ва бад буд. Сайди ҳамаро кашида мегирифт. Ҳама ӯро «ғоратгар» меномиданд.

Рӯзе писарча Какалахак ба соҳил рафт. Вай дар он ҷо карами баҳрӣ меғундошт. Ҳамин вақт ҳоким расида омад. Вай гуфт:
– Карамро деҳ, ман мехӯрам!
– Намедиҳам! – гуфт Какалахак. – Ба хона мебарам, падару модарам мехӯранд.

Ҳоким карамро аз ӯ кашида гирифта хӯрд. Какалахак бо чашмони пуроб ба хона омад.
– Чаро гиря мекунӣ? – пурсид падараш.
– Ҳоким карамамро кашида гирифт.
– Гиря накун! Вай карамро барои он гирифт, ки ту паҳлавон шавӣ. Пагоҳ мо ба шимол мекуҷем. Набошад, ҳоким моро мекушад, – гуфт падараш ва хомӯш монд.

Вақте ки шаб расид, онҳо хоб карданд. Бедор шуда, хӯрок хӯрданд. Хӯрокро хӯрда, юртро ғундоштанд. Юртро ғундоштанду ба шимол, ба ҳалич кӯчиданд. Дар он ҷо юрт шинонданд ва зиндагӣ карданд.

Какалахак қарор дод, ки паҳлавон шавад. Вай ҳар рӯз машқ мекард, медавид, сангҳоро мебардошт. Онҳо зимистонро дар ҳалич гузарониданд. Зимистон тамом шуд. Акнун Какалахак ҳамин хел сангҳоро мебардошт, ки онро ду кас бардошта наметавонист. Тобистон омад. Какалахак қувваи худро санҷиданӣ шуд. Вай ба пеши модараш омада гуфт:
– Зудтар гӯшт паз, ман барои карам ба Сивукақ меравам.