• Боз овози Укаманан. Укаманан гашта омад.
  Духтарча ба юрт даромад. Ӯ либосашро кашида, хӯрок хӯрд, баъд гуфт:
• Падар, мардуми деҳаро ҷамъ кун. Дар лаби соҳил тӯшаи роҳи ман истодааст. Бигузор онро тақсим карда гиранд.

Падараш мардуми деҳаро ҷамъ кард. Онҳо наҳанги азимҷуссаро тақсим карданд. Ҳама дар хонаҳо пӯсти равғандори наҳанг мехӯрданд. Ҳамин тавр рӯз мегузаронданд. Дар хонаводаи Укаманан пӯсти равғандори наҳанг ба охир расид, вале дар бисёр хонаҳо монда буд. Боре Укаманан бо бачаҳо бозӣ мекард, ки онҳо пӯсти равғандори наҳанг мехӯрданд. Онҳо Укамананро масхаракунон гуфтанд:

• Хӯроки мо бисёр бомаза аст — пӯсти равғандори наҳанг! Хӯроки ту бисёр бемаза, ҳамааш пашм аст!

Укаманан гирякунон ба болои харсанг баромада нишаст. Баъд ӯро хоб бурд. Ва ӯ хоб мебинад, ки дар назди чайлаашон нишастааст. Ӯ хеста ба чайла даромад. Дар он ҷо як зан хӯрокҳои идона тайёр мекард. Вай духтаракро дида пурсид: «Чаро ба ин ҷо омадӣ?» «Барои он ки бачаҳо маро масхара мекунанд. Онҳо хӯроки идона — пӯсти равғандори наҳанг мехӯранду ман хӯроки оддӣ — пӯсти равғандори морж. Хӯроки ман пур аз пашм аст». Он гоҳ зан ба Укаманан як пора пӯсти равғандори наҳанг дод. Духтарча онро гирифта ба соҳил рафт. Ӯ дар он ҷо нишаста пӯстпораи наҳангро ба пешаш гузошт. Ҳамин вақт аз хоб бедор шуд.

Аз хоб бедор шуда мебинад, ки дар соҳили баҳр нишастааст. Ба хонаашон рафта ба падараш гуфт:

• Дар лаби баҳр бозичаи ман истодааст. Равед, онро тақсим кунед.

Падараш ба лаби баҳр рафт. Дар болои рег наҳанги калоне мехобид. Падараш мардумро ҷамъ кард. Онҳо наҳангро тақсим намуда, хона ба хона бурданд. Акнун боз ҳам пӯсти равғандори наҳанг мехӯрданд. Укаманан дар ҷазира шахси баобрӯтарин гардид. Ҳамин тавр зиндагӣ мекарданд. Тамом.