Назди чана давида ба он савор шуд ва кӯдакро ба даст гирифт. Дере нагузашта Китсинику баргашт. Вай гуфт: «Об ёфта натавонистам. Об нест». Вай ҳатто пай набурд, ки дар болои чана зани бегона нишастааст, чунки рӯяш айнан рӯи зани ӯ барин буд.

Он зан гуфт:
— Зудтар рафтем!

Китсинику тасмаро баста ба пеш ҳаракат кард.

Зани Китсинику бошад, об наёфта, ба он ҷое баргашт, ки писару шавҳараш истода буданд. Вай омада дид, ки на чана ҳасту на писараш, ҳеҷ кас нест. Вай фарёд кард:
— Китсинику! Китсинику! Чаро ту маро партофта рафтӣ? Китсинику!

Китсинику овозро шунида гуфт:
— Ором! Ором! Гӯё ки овози занам бошад...

Он зан бошад, гуфт:
— Биё, зудтар аз ин ҷо равем. Ин сояи ман аст, ки дар рӯи барфҳо гашта фарёд мекунад.

Китсинику роҳро давом дод. Онҳо ба юрти калоне расида, ба он ҷо даромаданд. Яранга нағз ва хеле тоза буд. Соҳибони он, гавазнпарварони бадавлат, онҳоро хурсандона пешвоз гирифтанд ва ҳамчун меҳмонони азиз ба хона таклиф карданд. Китсинику гуфт:
— Писарҷаи ман ташна аст. Дар роҳ ташна монда буд. Ба вай об диҳед.

Духтари соҳибхона ба писарҷа об дод. Вақте ки писарҷа об нӯшид, соҳибони хона ба меҳмонон хӯрок оварданд.

Аввал Китсинику хӯрок хӯрд. Вақте ки сер шуд, чашмаш ба пушти сари занаш афтод. Тасодуфан. Вай нигоҳ карда, дар ҷояш шах шуда монд: зан дар пушти сараш боз як даҳони дигар ҳам дошт!

«Не, ин зани ман нест!» — фикр кард Китсинику. Вай оҳиста ба духтари соҳибхона гуфт:
— Биё, берун бароем, гап дорам.