— Қайқи мо барои се кас аст, — гуфтанд онҳо. — Мо шитоб карда истодаем, пагоҳ мусобиқа. — Ва онҳо тезтар қайқ ронда рафтанд.

Дар қайқи шашум ду кас менишаст.

— Қайқи мо хеле хурд аст, танҳо барои ду кас ҷо ҳаст, — гуфтанд онҳо.

Дар қайқи охирин як кас нишаста буд. Ҳоли вай тамоман танг шуда буд: гоҳ бел мезаду гоҳ қайқгардонро тоб медод.

— Ман дар қайқам туро савор мекунам, — ҷавоб дод вай ба шикорчии паҳлавон ва дар соҳил лангар мепартофт.

Онҳо хӯрок хӯрда, дукаса шино карданд. Рӯзи дигар ба шаҳр расиданд. Дар он ҷо чунон одами бисёр ҷамъ шуда буд, ки ҷои қайқмонӣ набуд. Соҳил саросар банд шуда буд. Онҳо бо як илоҷ қайқашонро дар соҳил ҷой кунониданд.

— Ман рафта бинам, кору бор чӣ тавр бошад, — гуфт соҳиби қайқ.

Паҳлавон танҳо монд. Вай ба ҷангал рафта аз дарахти черёмуха шоҳе шикасту онро тоза карда, баъд бо он ба сараш зад. Вай ҳамон дам ба пашша табдил ёфт ва ба қасри подшоҳ парида омад. Вай ба хонаи духтари соҳибҷамоли подшоҳ даромад. Духтар дар он ҷо танҳо нишаста буд.

Шикорчӣ ба як камбағали ҷулхундипӯши кал ва кӯтур табдил ёфт, на ба паҳлавон.

— Оҳ, Кали Кӯтур, — дод гуфт духтар. — Аз куҷо пайдо шудӣ? Чаро ба ин ҷо омадӣ?

Камбағал аз бағалаш калтакро бароварда, ба сараш якто зад ва ӯ ба як паҳлавони зебое табдил ёфт.

Духтар оҳе кашида гуфт:

— Ту бояд дар мусобиқа ғолиб бароӣ.

Шикорчӣ боз пашша шуда парида рафт.

Нисфирӯзӣ подшоҳ аз қаср баромад. Мардум ҷамъ шуда буд. Ӯ гуфт:

— Мусобиқаро сар мекунем. Дар соҳили баҳр як халта биринҷро пош медиҳанд. Ҳамаи донаҳои биринҷ ҳисоб карда шудаанд. Касе, ки чолоктарин, тезчашмтарин ва чобуктарин бошад, ҳамаи донаҳои биринҷро ғундошта биёрад.