– Даро, писарча, шин, гӯшт хӯр. Баъд ба мо афсона бигӯ. Ту афсона медонӣ?

– Ҳа, медонам, – ҷавоб дод писарча, – гӯш кунед. Як шикорчӣ зани нозанин ва як хизматгорзани баднамои мӯйҳояш буридашуда дошт. Нозанин як писарча таваллуд кард. Рӯзе хизматгор ба шикорчӣ гуфт: «Занат мегӯяд, ки мевачинӣ равем». Баъд ба нозанин гуфт: «Шавҳарат амр кард, ки мева чида биёрем. Кӯдакро ҳам бо худ барем».

Дар ин вақт шикорчӣ гапи писарчаро бурида гуфт:
– Маъқул кун, кампир.
– Худат маъқул кардан гир, – ҷавоб дод кампир.
Писарча давом дод:
– Дар он соҳил хизматгорзан мегӯяд: «Ту бирав, мевачинӣ, ман ба бачаат нигоҳ мекунам». Нозанин ба кӯҳ мебарояд, хизматгор бошад, ба қайиқ савор шуда, аз соҳил дур меравад. Нозанин фарёд мезанад: «Кӯдакамро деҳ!» Вай бошад, бачаро ба об партофта мегӯяд: «Ҳайфи кӯдак!» Ӯ омада ба шикорчӣ мегӯяд: «Нозанин худаш писарашро ба дарё партофт». Шикорчӣ даргазаб шуда, ба он соҳил шино карда меравад ва дасти нозанинро бурида ба об мепартояд. Дар таги дарё ду наҳанги калон бачаро нигоҳбонӣ мекунанд. Нозанин писарашро ёфта, барои ӯ тиру камон месозад. Писарча шикорчӣ мешавад. Ман шикорчӣ шудам! Ман акнун падарамро ёфтам. Салом, падар!

Шикорчӣ аз ҷо хеста писарашро ба оғӯш кашиданӣ мешавад. Пэгэликту бошад, аз чайла зада баромада, ба куҷое гурехта меравад.

Писарча бо шикорчӣ ба он соҳил, ба пеши нозанин шино мекунанд.

Шикорчӣ ба писараш моҳидорӣ ва шикори гавазнро ёд медиҳад. Онҳо камбудие надоштанд. Ҳамин тавр зиндагиашон давом мекард. Тамом.