— Апа, ман моҳӣ доштам, он дар соҳил, дар он ҷо дег ҳам ҳаст. Рафтем, хӯрок мепазем.

Онҳо рафта моҳиро пухта хӯрданд. Рӯзи дигар буз чайла сохт, онҳо дар он чайла зиндагӣ кардан гирифтанд.

— Эй буз, ту кистӣ? — пурсид нозанин. — Чаро ту дар бораи ман ғамхорӣ мекунӣ?

— Баъд мефаҳмӣ, — ҷавоб дод буз.

Аз байн чанд сол гузашт. Буз вақтҳои охир ба хона дер меомадагӣ шуд.

— Ту ба куҷо ғайб мезанӣ? Ман танҳо зиқ мешавам, — гуфт нозанин.

— Эй хоҳар, — гуфт буз, — ман бо ҷиянам бозӣ мекунам.

— Ҷиянат дар куҷост?

— Вай ҳар саҳарӣ аз об мебарояд.

— Пагоҳ ман ҳамроҳи ту рафта, ӯро мебинам, — гуфт нозанин.

Вай аз моҳӣ ва тутӣ заминӣ хӯроки бомазае пухт, шавла ҳам тайёр кард ва ҳамроҳи буз ба соҳил рафт. Хӯрокро ба рӯи мизҷа монда, худаш дар паси буттаҳо пинҳон шуд.

Буз фарёд кард:

— Ҳой писарча, ин ҷо биё?

Аз об писарчае баромад. Вай ба назди мизҷа омада хӯрокро чашида гуфт: «Бомаза!»

Ҳамин вақт нозанин аз паси буттаҳо ҷаҳида писарчаро дошта гирифт ва ӯро бо як дасташ ба оғӯш кашид.

— Ота! Оча! Халос кунед! — дод зад писарча.

— Очаат манам! — гуфт нозанин.

— Не, отаву очаи ман дар даруни об зиндагӣ мекунанд, — дод гуфт писарча.

Аз об ду наҳанги калон баромаданд. Онҳо гуфтанд:

— Ӯ очаи ҳақиқии туст. Мо туро барои он калон кардем, ки одамон туро ранҷонда буданд.

Наҳангҳо дар соҳил хӯрокҳои бисёри ҳархела гузошта, шинокунон рафтанд. Буз гуфт: