— Ман туро ба хонаам мебарам, — гуфт шикорчӣ. — Ту зани ман. Пэгэликту бошад, хезум меораду хӯрок мепазад.

Нозанин боз дар хонаи шикорчӣ зиндагӣ мекард. Вай писарчае таваллуд кард. Ҳама хурсанд шуданд: ҳам ӯ, ҳам падар, ҳам бародарони ӯ.

Рӯзе шикорчӣ ва бародаронаш барои яроқ сохтан ба оҳанкӯбӣ рафтанд. Пэгэликту ба назди ӯ тохта омада гуфт:

— Занат маро ба черёмухачинӣ бурданӣ шуд.

Баъд ба хона тохта омада гуфт:

— Шавҳарат гуфт, ки ҳар дуямон мевачинӣ равем. Биё, ба он тарафи дарё меравем. Кӯдакатро ҳам ҳамроҳ мегирем.

Нозанин ба қаҳр омад, вале ҳеҷ чиз нагуфт. Вай писарчаашро гирифта, ба назди қаиқҳо фаромад. Вақте ки ба он соҳил расиданд, Пэгэликту гуфт:

— Ту рав, мева чин, ман ба кӯдакат нигоҳ мекунам.

Нозанин кӯдакашро монда ба кӯҳ баромад. Пэгэликту ба қаиқ савор шуда аз соҳил дур шуд. Нозанин ӯро дида фарёд кард:

— Кӯдакамро деҳ!

Пэгэликту кӯдакро ба болои сараш бардошта хандид ва гуфт:

— Ҳайфи кӯдак! — ва ӯро ба об партофт.

Нозанин гирён шуд. Пэгэликту шинокунон ба хона расид ва ба назди шикорчӣ давида рафту гуфт:

— Занат кӯдакатро кушт, ӯро ба дарё партофт. Акнун барои ба хона баргаштан метарсад.

Шикорчӣ дарқаҳр шуда, ба қаиқ нишасту ба он соҳил шино намуд. Вай ба назди занаш омада, ягон сухан нагуфт. Корди калонашро бароварда, дасти занашро бурида, онро ба дарё партофт.

Шикорчӣ ба хона баргашт. Бародаронаш ҳодисаи дар он тарафи дарё рӯйдодаро фаҳмида гурехтанд.

Шикорчӣ ва Пэгэликту танҳо монданд.

Нозанин дар он соҳили дарё бо дасти бурида, танҳо менишаст. Бузе ба назди ӯ омада, ҷароҳаташро лесид. Чароҳат зуд сиҳат шуд. Буз гуфт: