АФСОНАҲОИ ОРОЧӢ

АФСОНА ДАР БОРАИ РӮБОҲ

Дар болои дарахте дар ҷангалзор санҷобе бо бачаҳояш зиндагӣ мекард. Боре рӯбоҳе давида, ба таги дарахт омада гуфт:
— Ҳой, санҷоб, бачаатро ба ман деҳ!
— Намедиҳам, — гуфт санҷоб.
— Парто мегӯям, вагарна, дарахтро бо табар мебураму туро бо бачаҳоят ба сих гузаронида кабоб мекунам, — фарёд кард рӯбоҳ.
Санҷоб тарсида як бачаашро ба пеши рӯбоҳ партофт. Рӯбоҳ ӯро ба беша бурда хӯрд ва боз давида ба назди санҷоб омад:
— Ҳой, санҷоб, боз як бачаатро ба ман деҳ! — фарёд кард ӯ.
— Намедиҳам! — гуфт санҷоб.
— Деҳ мегӯям, вагарна, дарахтро бо табар бурида, ҳамаатонро ба сих мегузаронаму бирён карда мехӯрам.
Санҷоб боз як бачаашро ба назди рӯбоҳ партофт ва худаш хеле гирён шуд. Ҳамин вақт лаклаке парида омада пурсид:
— Чаро ту гиря мекунӣ?