МЕРГАНИ ҶАСУР

Дар замонҳои гузашта нанайи ҷасуре зиндагӣ мекард, ки Мерган ном дошт. Вай шикорчии бобарору моҳир буд. Ҳеҷ вақт бо рафиқонаш ба шикор намерафт, доимо танҳо шикор мекард. Вай аз ҷангалзор сайди бисёре меовард. Мерганро ҳамаи ҳамсояҳояш ҳурмату эҳтиром мекарданд. Ҳамаи онҳо аз Мерган метарсиданд. Боре вай аз бешазор баргашта, дар назди чайлааш изҳоеро дида фаҳмид, ки касе ба чайлааш даромадааст. Вай пардаро оҳиста бардошта дид, ки як одами ғайриоддие дар ҷоғаҳи ӯ дароз кашида хобидааст. Сараш сафед, чун моҳ медурахшад, ҷомааш нуқрагин ва чун офтоб шуълавар!

«Ин кӣ бошад, ки ба назди ман омадааст? Худо бошад ё шайтон? — аз дил гузаронд Мерган ва чунин қарор дод: «Эҳтимол, шайтон бошад. Ӯро куштан лозим». Вай найзаашро ба задан тайёр кард, вале ҳамин вақт он марди ҷомаи нуқрапӯш гуфт:

— Ту нодон будӣ, Мерган. Ман бошам, шунида будам, ки ту ҷавони ҷасуру моҳирӣ. Туро дӯст доштам ва мехостам ба ту ҷомаи нуқрагин туҳфа диҳам. Ин ҷома ҳеҷ гоҳ куҳна намешавад, ба кас саломатию қувва мебахшад. Бо ин ҷома ту на дардро медонию на пириро. Аҷал ҳам ба ту кордор намешуд. Аммо туи нодон маро куштанӣ шудӣ. Бо ин шамшер ту мағлубнашаванда хоҳӣ буд. Вале дар ёд дор: ҳамин ки ин шамшерро гум кардӣ, ҳамон лаҳза мемурӣ.

Мӯйсафед ин гапро гуфту нопадид гашт, гӯё дар ин ҷо набуд, танҳо як шамшер монду халос. Мергани ҷасур бо ин шамшер ба шикор мерафтагӣ шуд. Ягон ҳайвон аз ӯ гурехта, халос шуда наметавонист.

Боре Мерган дар як базм менишаст. Соҳибхонаҳо меҳмонҳоро зиёфат медоданд. Ҳама хурсанд буданд. Ҷавонон ба Мерган хандида мегуфтанд:

— Мегӯянд, ки ту гӯё ҷасур ҳастӣ, мегӯянд, ки касе дар шикор ба ту баробар шуда наметавонад. Мо бовар намекунем, ки ту ҷасур бошӣ, — гуфтанд онҳо. — Агар ту дар ҳақиқат