Хрс паҳлӣ гашта ба чар афтод. Рӯбоҳи маккор хрсро кушт. Вақти саҳарӣ ба поён давида, гӯшти хрсро то сер шудан хӯрд ва хасиб пухта як моҳ беғаму ташвиш зиндагӣ кард. Аммо ин гӯшт ҳам тамом шуд. Рӯбоҳ боз ба ҷангал шитобид. Аз пешаш анборе баромад. Ду духтар халтаҳои чармиро аз анбор боварда ба ҷана бор мекарданд.
– Салом, духтарҳо, – гуфт рӯбоҳ.
– Салом, рӯбоҳ, – гуфтанд духтарҳо.
– Чӣ кор карда истодаед? – пурсид рӯбоҳ.
– Захираи хӯроквориро ба хона бурда истодаем, – ҷавоб доданд духтарон. Аммо роҳи ростро намедонем. Роҳро давр зада рафтан хеле дур аст.
– Роҳи ростро ман медонам, – гуфт рӯбоҳ.
– Чӣ хел хуб! – гуфтанд духтарҳо. – Биё, роҳро ба мо нишон деҳ.
– Майлаш, – гуфт рӯбоҳ, – меравам, фақат ҳамин ки маро ба ҷана савор карда, дар байни халтаҳо шинонед ва болоҷамро бо пӯсти гарми гавазн пӯшонед. Ҳамин ки аз дарёҳо гузаштем, пурсед, ки ин кадом дарё аст, ман аз таги пӯст ҷавоб медиҳам.

Духтарон халтаҳоро ба ҷана бор карда, рӯбоҳро дар байни халтаҳо шинонданд ва болояшро бо пӯст пӯшоندا, ба он тарафе, ки рӯбоҳи маккор нишон дода буд, равон шуданд. Онҳо ба лаби як дарёча расиданд.
– Ин дарёча чӣ ном дорад? – пурсиданд духтарҳо.
– Дарёчай Бандкушо, – ҷавоб дод рӯбоҳ.
Роҳашонро боз давом доданд. Боз ба як дарёча расиданд. Ин дарёча чӣ ном дорад? – пурсиданд духтарҳо.
– Дарёчай Сароб, – ҷавоб дод рӯбоҳ.
Боз роҳро давом доданд. Аз пеш боз дарёчае баромад.
– Ин дарёча чӣ ном дорад? – пурсиданд духтарҳо.
– Дарёчай Миёнаоб, – ҷавоб дод рӯбоҳ.
Боз аз пеш дарёчае баромад.
– Ин дарёча чӣ ном дорад? – пурсиданд духтарҳо.