Ҳама механдиданд, рӯбоҳ ҳам механдид, вале даҳонашро бо даст пинҳон мекард, то ки гургҳо дандони шикастаашро набинанд. Вале гурги пешрав ҳам маккор буд. Вай фаҳмид, ки каси даҳонашро пинҳон карда истода, ҳамон рӯбоҳ аст. Гургҳо рӯбоҳро шинохта ба ӯ дарафтоданд, аз ҳар тараф ӯро газида, дар баданаш ҷои сиҳат намонданд.

Аммо рӯбоҳи мо на аз онҳое буд, ки ба осонӣ ҷон диҳад. Вай каме беҳуш хобида, баъд ба худ омад ва боз рафторҳои пешинаашро такрор мекард. Вай дар ҷангал ба хирс дучор шуд.

– Салом, хирс, – гуфт рӯбоҳ.

– Салом, рӯбоҳ, – ҷавоб дод хирс.

– Офтоб фурӯ меравад, вақти хоб шуд, ту дар куҷо хоб мекунӣ, хирсбобо? – пурсид рӯбоҳ.

– Дар куҷое ки рост ояд, – ҷавоб дод хирс.

– Ин хел намешавад, – гуфт рӯбоҳ. – Дар куҷое ки рост ояд, хоб кунӣ, хунук мехӯрӣ. Ман танҳо дар ҷойҳои гарм хоб мекунам.

– Дар куҷо хоб мекунӣ? – пурсид хирс.

– Ман дар он ҷое хоб мекунам, ки онро офтоб пеш аз ҳама гарм мекунад.

– Ин хел ҷоро ба ман ҳам нишон деҳ, – хоҳиш кард хирс.

– Ҳамроҳи ман биё, – гуфт рӯбоҳ.

Вай хирсро ба болои харсанге баровард.

Ту ба таги девори харсанг хоб кун, ман бошам, аз каноре ҷой мегирам. Охир, ту пир шудаӣ, шабона афтоданат мумкин. Аммо эҳтиёт шав, ки боз маро тела надеҳӣ. Шабона, вақте ки ман, онсӯтар хоб кун, гӯям, ту ба девор ҷафстар шав.

– Майлаш, – гуфт хирс.

Онҳо хоб рафтанд. Хирсро зуд хоб бурд ва ба хӯрроккашӣ сар кард. Дар ин вақт рӯбоҳ оҳиста аз ҷояш хеста, дар байни хирс ва девор хоб кард, баъд гӯё ки тарсида бошад, фарёд баровард:

– Онсӯтар хоб кун, бобо, абаромад, ман ҳозир меафтам.