ба он сӯрохӣ дароварда, мунтазир шуда нишастанд. Рӯбоҳ ҳам бо онҳо менишаст, аммо думашро ба сӯрохӣ намедаровард, балки онро ба пушташ сахт зер карда менишаст, то ки намоён нашавад. Шаб шуд, оби сӯрохҳо ях карда, думи гургҳо дармонданд. Дар ин вақт рӯбоҳ ба як тараф давида қоҳ-қоҳ хандида гуфт:
— Эй гургҳои нодон, ман шуморо фиреб додам! Шумо рӯбоҳи маккорро як умр фаромӯш нахоҳед кард! — гӯён давида ба ҷангал рафт. Дере нагузашта гурусна монд, зеро равганаш тамом шуда буд. Вай шоҳи гавазнро ёфта хоид, аммо аз шоҳи гавазн фоидае набуд, танҳо дандонаш шикасту халос. Ана аз пешаш як чайла баромад. Дар он одамони бисёре айшу нӯш мекарданд. Рӯбоҳ ба чайла даромада меҳмон шуд. Дар як гӯша нишаста, мехӯрду менӯшид ва суҳбат мекард.

Гургҳо бошанд, аз рӯбоҳ бисёр қасос гирифтан мехостанд. «Мо ӯро дар қаъри баҳр бошад ҳам, пайдо мекунем, — мегуфт гурги пешрав. — Рӯбоҳи маккор аз чанги дандонҳои тези мо халос шуда наметавонад! Аз паси ман, бародарон!» Гургҳо аз ҷо ҷахиданд, вале думҳошон канда шуда, дар ях монд, худашон аз паи рӯбоҳ рафтанд. Онҳо шоҳи хоидашудаи гавазн ва дандони шикастаи рӯбоҳро ёфтанд. Гургҳо пайгириро давом доданд. Пай ба тарафи чайла мебурд.

— Вай дар он ҷо дар байни одамон нишастааст, — гуфт як гург. — Мо ӯро чӣ тавр мешиносем?
— Як дандони ӯ шикастагӣ, — гуфт гурги пешрав. — Аз рӯи ҳамин дандонаш ӯро меёбем.

Гургҳо ба чайла даромаданд. Одамон дар гирди оташ нишаста, мехӯрданду менӯшиданд. Фаҳмида намешуд, ки кадоме аз онҳо рӯбоҳ аст. Гурги пешрав ба як гург гуфт:
— Алӯс-алӯс сар кун, гӯё ту бахшӣ бошӣ, кӯшиш кун, ки онҳоро хандонӣ. Ман бошам, нигоҳ мекунам, ки онҳо чӣ тавр механданд.

Гург алӯс-алӯс кардан гирифт, — бум барин «ҳум-ҳум-ҳум!», харгӯш барин «хаба-ба-ба!» мекард.