Мӯйсафед ба ҷангал рафта устухонҳои гавазнҳояшро дида, ба хона шитобид.
– Ҳой кампир, рӯбоҳи маккорро дор, вай гавазнҳои моро хӯрдааст!

Гӯшҳои кампир вазнин буданд. Ӯ аз рӯбоҳ пурсид:
– Мӯйсафед чӣ дод мегӯяд?
– Вай мегӯяд, ки: «Рӯбоҳ гавазнҳои моро нағз нигоҳубин кардааст, ба ивазаш ба ӯ равған бидеҳ. Хурмаи равғанро ба думи ӯ банд!»

Кампир хурмаи равғанро ба думи ӯ баст, рӯбоҳи маккор ба ҷангал гурехта қоҳ-қоҳзанон механдид:
– Мӯйсафедро фириб дода гавазнҳояшро хӯрдам! Кампирро фириб дода, равғани охиринашро гирифтам!

Рӯбоҳ дар ҷангал қадам мезад, банохост аз пешаш гургҳо баромада монданд.
– Салом, гургҳо, – гуфт рӯбоҳ.
– Салом, рӯбоҳ, – гуфтанд гургҳо.

Рӯбоҳ ба тарафи думаш гашта каме равғанро чашида маза кард.
– Ту чӣ хурда истодаӣ? – пурсиданд гургҳо.
– Равғани думба, – ҷавоб дод рӯбоҳ.
– Ба мо ҳам деҳ, чашида бинем, – хоҳиш карданд гургҳо.
– Гиред, чашида бинед, – гуфт рӯбоҳ.
– Оҳ, чӣ хел бомаза! – гуфтанд гургҳо.
– Равғани гавазн, – гуфт рӯбоҳ.
– Аз куҷо ёфтӣ? – пурсиданд гургҳо.
– Ҳо аз он дарё, – гуфт рӯбоҳ.
– Чӣ тавр? – пурсиданд гургҳо.
– Ин тавр: думамро ба шикофи ях дароварда, шаб то саҳар нишастам, саҳарӣ думамро кашида дидам, ки ба вай як хурмаи пур аз равған баста шудааст, – гуфт рӯбоҳ.
– Моро ба дарё бурда равған гирифтанро ёд деҳ, – хоҳиш карданд гургҳо.
– Майлаш, ёд медиҳам, – ҷавоб дод рӯбоҳ.

Онҳо ба дарё омада сӯрохиро ёфтанд. Баъд думҳояшонро