— Ҳамаи супоришатонро иҷро мекунем, — гуфтанд моҳиён. Онҳо яхро шикаста шоҳ монданд ва парда кашиданд. Рӯбоҳ ба афсун сар кард. Ӯ зуд шиками моҳиро дарронда тухмҳои ӯро хӯрдан гирифт.

— Рӯбоҳ маро мекушад! Вай тухмҳои маро хӯрда истодааст! Занед ӯро! — дод гуфт кампир. — Аммо моҳиҳо гумон карданд, ки дард дод гуфта истодааст, бинобар ин аз ҷояшон наҷунбиданд.

Рӯбоҳ тухмҳои моҳиро хӯрда, аз паси парда баромада гуфт:

— Акнун ман бояд ба шоҳ бароям.

Вай бо танаи шоҳ ба рӯи ях баромада худашро афшонд ва қоҳ-қоҳзанон хандида гуфт:

— Ман шуморо фириб додам, моҳиҳои нодон! Тухмҳои модари пири шуморо хӯрда аз об баромадам!

Рӯбоҳ хурсандона ба ҷангал давида рафт. Аз пешаш як мӯйсафед бо ду гавазни хароб баромад.

— Салом, мӯйсафед, — гуфт рӯбоҳ.

— Салом, рӯбоҳ, — ҷавоб дод мӯйсафед.

Гавазнҳоят чаро ин қадар лоғаранд? — пурсид ӯ. — Ту эҳтимол, онҳоро нағз чаронда наметавонӣ. Агар онҳоро ман чаронам, дар се рӯз фарбеҳ мешаванд.

— Наход?

— Ту пас аз се рӯз онҳоро намешиносӣ!

— Ин тавр бошад, канӣ гавазнҳои маро фарбеҳ кун, — хоҳиш кард мӯйсафед.

— Майлаш, биёр, — розӣ шуд рӯбоҳ. — Танҳо пирамард болғаатро ба ман монда рав. Дар як вақт наълзаниро ҳам якбора ёд мегирам.

Мӯйсафед гавазнҳояш ва болғаашро монда ба хонааш рафт. Рӯбоҳ бошад, ҳамон замон гавазнҳоро кушта хӯрдан гирифт. Вай бо болға устухонҳоро шикаста магзашонро ҳам мехӯрд. Пас аз се рӯз ба назди пирамард омад.

— Хайр, гавазнҳои ман чӣ хеланд? — пурсид мӯйсафед.

— Онҳо чунон фарбеҳ шуданд, ки аз уҳдаи онҳоро ҳай карда овардан набаромадам, — ҷавоб дод рӯбоҳ.