– Маро халос кун, Оскас-ӯгул. Духтарамро ба ту медиҳам. Аз чорвоям чорво, аз боигариам боигарӣ медиҳам, бароят юрти калоне месозам. Ба ман бовар кун, савганд мехӯрам: пайкони тири сиёҳатро бо забонам лесам, ки рост мегӯям.

Оскас-ӯгул гуфт:

Акнун бовар кардӣ, ки ман аз ту зӯртарам, хон! Ман мағлубнашавандаам! ва оҳиста гуфт: – Хон ва занаш, бодара! Аз рӯи кат бодара!

Хон ин дафъа ба ваъдааш вафо кард. Вақте ки вай мурд, Оскас-ӯгул дар хонигарии ӯ ҳукмрон шуд.