Ишқ санги маломатам мезанад, намехоҳам ин як ҳақиқатро бипазирам.

Мегӯӣ як рӯз, ки офтоб ба дидаҳо нур мебахшад ва оламро мунаввар месозад, маро он Ёри номеҳрубон ошиқи содиқи худ намехонад ва аз даргоҳи худ меронад. Аммо, бидон, агарчи ҳама дарҳоро он замон ба рӯям мекушоянд ва садоям мекунанд, ки биёям, ба Худо, ба он Ёри номеҳрубон ҳеҷ хиёнатро раво намебинам ва ҳамчунон дӯсташ медораму бо умед дар пушти дараш об аз дидагон мерезам. Агар ҳам худро дар он ҳол хушбахт намебинам, медонам, ки аз бадбахтӣ бас дурам.

Ба Худо, бас зебо будӣ, имрӯз бас зебо будӣ. Монанди ин як барф, ин як арӯс худро ки оростӣ. Хостӣ ин бор маро ба номи зебои як ошиқи содиқ бигардонӣ. Аммо ба ту мегӯям, агар рӯзе пештар дилро ба он Ёри номеҳрубон намедодам, ба хотири зебоӣ аз ту дареғаш намедоштам.

Хушбахтӣ дар ин як шаби бас торику сарди зимистон ба суроғи ман омад. Ва дидам раҳи хонаи маро ба ӯ духтараки зебое, ки дӯстам медошту мехост дӯсташ бидорам, нишон дод. Барои ин як садоқат, ин як муҳаббат, ба Худо, ҳастии худро нисораш менамудам, агар он Ёри беҳтар аз ҷон хушбахтиро дар чунин як шаб амр намекард, ки ба суроғам биёяд.

Ман дигар намегирям. Аммо бо ханда низ ошно намешавам. Бо он як номаи Ёр худро мефиребам. Мефиребам, ки дӯстам медорад. Агарчи дар он нома навиштааст, ки ҳам ҳеҷ маро намехоҳад бубинад. Агар аз ин навишта бигирям, кӯр мешавам. Агар бихандам, девонаам мепиндоранд. Он гоҳ бар ин кӯр ё як девона ҳеҷ кас номаи меҳрбори Ёри номеҳрубони маро намеорад. Охир, медонам, як рӯзи хуши баҳори Ӯ барои ман ин гуна як номаро менависад.