Ту мехоҳӣ ҳама аз Ту бигӯям, ҳама аз ишқи Ту бигӯям. Ва Ту ин ҳамаро ба оне бигӯй, ки на аз Ту мегӯяд, на аз ишқи Ту.

Дидӣ, чароғамро дуздиданд ва гуфтанд: «Дар ин шаби бас торик бояд роҳ биравӣ»? Аммо ман меравам ва то ба саҳар ба манзили ҷонон мерасам. Он гоҳ на аз чароғ ёд меорам, на аз дуздон ва на аз Ту.

Мегӯянд, ки дигар замони ошиқӣ нест.
Оҳ, чаро намегӯянд, ки дил надоранд? Агарчи медонам, хирадро ҳазор сол пеш бохтаанд.

Боре бояд ба ҳоли худ, эй Ёр, зор бигирӣ. Саргарми хирад шудӣ ва як бор рӯи зебои Ишқро надидӣ.

Агар бигӯям, ки Ту маро беш аз ман дӯст медорӣ, ба Худо меранҷӣ. Меранҷӣ, ки ман ҳанӯз ҳам бо худам ва бо хирад инро дармеёбам.

Мегӯям: «Ҳеҷ чизро намедонам». Агарчи медонам, ки ӯ маро бештар аз ман дӯст медорад.

Медонам, меравӣ ва маро гирифтори ғаму андӯҳ мекунӣ. Агар пас аз ҳазор сол меоӣ, мегӯйӣ: «Ту гирифтори ғаму андӯҳ будӣ, на гирифтори ишқи ман». Ва ман ин умри рафтаро наметавонам бозпас бигардонам, то аз нав гирифтори ишқи Ту бошам.

Ба диёре меравӣ, ки он ҷо сангҳо ҳама бузурганд. Ва Ту аз дили санги хурди худ дар хиҷолат меафтӣ, аммо боз ифтихор мекунӣ, ки ҳеҷ як санги диёр ба сахтӣ чун дили сангат нест.