Агар мегӯӣ: «Калид надорам ва аз шаб метарсам», ин як нерӯро надорам, ки аз пушти дарат боз гардам. Ва ҳам, эй Ёри зебо, ман хонаеро ҷуз хонаи Ту намедонам ва касеро ҷуз Ту намешиносам.

Дерест, ки аз муҳаббати Ту сухан мекунам. Агар тоби шунидани онро надорӣ, боре бигӯ: «Ман туро дӯст доштам». Он гоҳ аз шодӣ мемирам ва аз ин шараф хоки ман ҳам хомӯш мемонад.

Кӣ туро гуфта, ки маро дӯст мадор? Агар аз душманини ман аст, ба Худо, аз дӯстони Ту нест.

Мегӯӣ: «Аз ишқ норизой ба мардуми олам мабар».
Мегӯӣ, аммо ба мани нодор ҷуз ин матоъ аз дӯкони бузурги худ чизе намедиҳӣ.

Имрӯз гуфтӣ: «Дили пок дорӣ».
Оҳ, Ту, эй Ёри зебои ман, пас аз ҳазор сол аз миёни ду ҳазор дил онро чӣ гуна шинохтӣ?

Ёрон, ман роҳро гум кардаам. Балки он Ёр дигар маро роҳ наменамояд. Агар ба бадноҳӣ дар ин гӯшаи бас дур мемирам, боре як рӯзи хуши офтобӣ назди ҷонон ба некӣ ёдам оваред.
Медонам, ӯ ҳеҷ аз кирдори худ пушаймон намешавад, аммо шояд бигӯяд: «Ба лутфу карам Ӯро, он бадбахт ошиқро, ки ҳама умр дар ҳаҷр буд, бахшидам».

Он гоҳ рӯи гӯри ман лолае ба зебоӣ мешукуфад.

Нохудоён дар ин киштӣ аз Худо ёд меоранд. Оре, вақте шаб аст ва осмон як ситора надорад ва ҳеҷ боде намевазад.