Агар намегӯям бас дер ба дунё омадаам, оҳе сард мекашам ва бо афсӯс об аз дидагон мерезам.

Сухан аз муҳаббат буд, ки чароғ мурд. Ва Ӯ, он бевафо Ёрам, дар оғӯши ҷавоне, ки намедонист ишқ чист, паноҳ бурд. Оҳ, пиндошт, ки ман дар торикӣ низ намебинам.

Вақте хостам барои он бевафо Ёрам таронае зебо бинависам, ба Худо, чароғи хонаам мурд. Ва хомаву қоғаз ҳар ду шод шуданд, агарчи дили ман ҳамчунон мегирист.

Чароғи хонаи моро дар он дуриҳо куштанду чароғи муҳаббатамонро дар ин наздикиҳо.

Агар дар сарнавишти ман расвоӣ аст, ба Худо, ман аз он гурехта наметавонам, агарчи намехоҳам дар рӯзи офтобӣ онро муҳаббати Ӯ тавлид кунад.

Поёни ишқ расвоӣ нест, қадам дар ин роҳ мардона бинеҳ, мегӯяд ба ман пире ошиқпеша. Ман қадам мардона мениҳам ва аз расвоӣ наметарсам, аммо ба худ мегӯям: «Магар ӯ ба ёре чун Ёри ман рӯ ба рӯ омадааст?»

Эй ҳама чароғҳои рӯшан! Агар барои ҳазор сол ҳам мемиред, ба Худо, ҳеҷ андӯҳгин нахоҳам шуд. Охир, дигар шумо чӣ рӯшноӣ бубахшед ва чӣ набахшед, ҳама яксон аст.

Оре, чун чароғи муҳаббати маро он бевафо Ёрам барои умре куштааст.

Оре, ман ҷавони соддаи рустояям. Маро метавон бо табассуме ҳам фириб дод. Чӣ ҷои фириб, балки метавон кушт. Аммо агар бигӯед, ки ошиқем, ба Худо, дар даме ин дурӯғи