Имрӯз бо ҳам будем. Ва зиндагӣ ба ин як рӯз рашк мебурд. Оҳ, баъд медидам, ки он бечора ашк мерехт.

Акнун барои умре ба ҷустуҷӯи ҳам мебароем. Агарчӣ медонем, ҳеҷ рӯ ба рӯ намеоем.

Ин хонаи бахт аст, - мегӯяд он Ёр ба ман. Аммо, мебинам, дари он ба рӯи ҳар дуи мо бастааст.

Садои пои ӯро мешунавам. Аз ҳама нолаи дилҳо, ба Худо, ба вуҷуди ман роҳ меёбад.

Агар ин як ошиқи зор гул надорад, барои Худо, ӯро аз пушти дар марон. Охир, ӯ намедонист, ки Зиндагии ӯ ба ҷои дил гулро хостор мешавад.

Маро озурдӣ, эй Ёр. Худо Туро наёзорад.

Барои ман Бахтро таманно кардӣ. Натарсидӣ, ки Худо Туро насиби ман мегардонад? Охир, он Бахт Ту худ астӣ.

Аз Худо хостӣ, ки маро ба дилдорам бирасонад. Ва ман дарёфтам, ки намедонӣ дил ба Ту додаам.
Оҳ, эй Ёри зебо, агар дарбиёбӣ, ки он дилдор кӣ аст, бароям аз Худо боз чӣ мехоҳӣ?

Гуфтӣ: «Ман дигар шудаам».
Гуфтам: «ПАС бовар накунам, ки дӯстам намедорӣ?»

Аз чашмони сиёҳи Ёрам сухан намегӯям. Бар он хира мешавад, охир ва дили ӯро аз ёд мебаред. Агар мехоҳед, аз дили