Пурмеҳраш низ сухан бигӯям, барои Худо, ҳеҷ интизор набошед. Офаридгор ба ман ин нерӯ, ин тавоноиро надодааст.

Беш аз ҳама ин гулрухон Туро, эй гули зебо ва ягона, дӯст медорам. Агар боварам намекунӣ, ба ҳазор булбули зори ин гулистон боре гӯш бияндоз. Ҳама таронаи маро барои Ту механонд ва мепиндоранд, ки ба он дилатро ба даст меоранд ва пас амр мекунӣ, бароят ҷон фидо намоянд.

Медонам, ҷон пеши Ту ҳеҷ арзише надорад, вале ман дар дӯкон беҳтар аз ин матое надорам.

Бахт ҳазор бор аст, ки ба хонаи мо меояд. Оё Ту меҳмони хонаи мо мешавӣ?

Ҳама олам аз Ту ёд меоранд. Ба шукри он чаро аз ин як ошиқи зори худ ёд намеорӣ?

Дунё вафо надорад, - мегӯянд мардум. Чӣ медонанд, ки аз шарми ту он ба вафо рӯ намеорад?

Чаро ҳазор сол пеш ба Ту рӯ ба рӯ нашудам? Пеш аз сад ҳазор ошиқи зор бароят ҷон нисор мекардам.

Ба ман гуфтанд: «Мо аз он духтараки гулфурӯш дусад гули зебои садбаргро гирифтем, аммо пул надоштем, ки бидҳем. Ӯ имрӯз барои пул хона меояд...»
Ва омад.
Аммо пул нагирифт. Гуфт: «Дар ивази он ҳама гулҳои зебо аз ту дил мебарам».
Ва бурд.