Ҳастиро ҳам аз ёд мебарем ва гулҳоро ба мардуми раҳгузар мебахшем.

Чаро гулҳо намеханданд ва чашмаҳо овоз надоранд? Оре ва ҳам моҳ аз он пушти абрҳо рух наменамояд ва офтоб тулуъро аз ёд бурдааст? Ба зангӯлаҳо, ки менигарам, чашмам кӯр мешавад ва поям норавону дастам ногиро.

Дар ин як шаби зебо, ки моҳ ҷилваҳои Туро мефурӯшад, бас шодам. Оре, харидоре ҷуз ман надорад ва ман ба ҳар қимате, ки мегӯяд, розиям.

Агар ҳам дӯстам намедорӣ, чаро намехоҳӣ бовар бикунӣ, ки дӯстат медорам?

Гуфтанд, ки маро аз ёд бурдаӣ. Ва ман шод шудам. Шод шудам, ки маро дар ёд доштаӣ.

Намегирям. Дар ин як рӯзи гарму рӯшани тобистон намегирям. Оби чашмамро ниҳон медорам ва бо ҳазор ғами дурии Ту месозам. Аммо медонам, дил аз дард ба фарёд меояд ва аз тапиш боз мемонад. Оре, чун оламе пас аз ин дарёбад, ки ман Туро бас дӯст медоштам, мабодо ашк бирезӣ ва ғамро ба хонаи дил роҳ бидиҳӣ. Охир, дар ин ҳол хоҳанд гуфт, ки дӯстам медорӣ, агарчи дар он як нишони ҳақиқатро ҳеҷ кас бар ҳеҷ кас наметавонад баён бикунад ва ё худ нишон бидиҳад.

Имрӯз бо табассум диламро рабудӣ. Агар фардо ба ханда ҷонамро мебарӣ, ҳамчунон тобистон гарм меояд ва офтоб ба шодмонӣ рух менамояд. Танҳо духтараке ба як вазидани насими форам умед мебандад ва бо гиря мегӯяд, ки маро аз даст додааст, агарчи Ту ӯро намебинӣ ва ин як ҳақиқатро аз ҳеҷ кас намешунавӣ.