Ҳар киро дӯст доштӣ, дӯст доштам. Оҳ, дар он миён ман набудам.

Ба чашмаҳои диёри сарсабзат ошиқона нигаристам. Аммо ҳеҷ умед набастам, ки як шаб ба гармиҳои оташи муҳаббат ба ёдам ашки сард мерезӣ ва рӯзро сиёҳ мебинӣ.

Ману Ту будему як шаби тобистону моҳи баланди осмон. Ҳазор сол роҳ рафтем ва афсӯс, ба манзил расидему бе видоъ аз ҳам ҷудо шудем. Агарчи мурғаке дар он замон намехонд, ман бас хомӯш ашк рехтам ва бовар намудам, ки офтоби сӯзон рух менамояд.

Гуфтӣ, бо табассум гуфтӣ, ки имшаб чароғ мурд. Ва чаро нахостӣ шамъро фурӯзон кунам? Модарам он замон сарбанди зебояшро аз шохи дарахти себ гирифт ва дид, ки моҳтоб пушти абрҳо ниҳон аз ҳама мардуми олам механдад.

Савганд ба он чароғи мурдаи шаб, дар он сафар, ки ҳеҷ ба манзил нарасидем, чашмаҳои диёрат хушк шуданд ва зиндагӣ ба ҳоли мо аз пушти оинаи шикаста хандид.

Хобамро ба об гуфтам. Дар он хоб бе ҳеҷ видоъ аз ҳам ҷудо шудем ва ҳам ашк нарехтем. Об ин хобро ба найе, ки имрӯз дар дасти ман бо даме нолон аст, гуфт.

Ба ин пирамарде, ки ба рӯзгор нафрин мехонад, бигӯ дар коса об нест ва ёди он чашмаҳо моро ҳазор сол пеш тарк гуфтааст.

Чӣ сон ба сӯи Ту биёем, ба ман биёмӯз. Ба ман биёмӯз, ки ишқ моро бо нидое то ба диёри нестӣ мебарад. Он гоҳ