Агар хоб инро дармеёфт, ба бандагӣ дуртар аз ҳазор фарсах ҷон фидо мекард.

Гуфтанд, ки хонаҳоро рӯшан намуданд. Аммо бовар накадам. Чӣ сон бовар мекардам, ки чароғи муҳаббатро надоштанд?

Тирамоҳ афсонаи баргҳои зардро бароям мегӯяд. Афсонаи баргҳои зарди рехтаро. Афсонаеро, ки ҳазор бор шунидаам. Агарчи метавонад ин як ҳақиқатро бароям бигӯяд, ки он Ёр меояд. Охир, ман на барои ин як ҳақиқат ҳазор сол афсонаи ӯро шунидам?

Шабро дар ин фасли хазону сард дароз намуд ва башорати рӯзро дар хоб ба хуфтагон дод.

Замоне дил ба Ёр додам, ба нодорон ҳама сарватамро бахшидам ва худро доротарин мардумони олам хондам.

Ба ҷони Ту, дигар ба ҳеҷ китоб рӯ намеорам. Охир, чӣ сон рӯ биёрам, ки ба мо дарси муҳаббатро гуфтӣ?

Номи он Ёрро аз ёд бурдам. Номи худро дар хотир надорам. Ва на он Ёр маро мехонад ва на ин ошиқон Ӯро.

Аз Ёр ба ман номае расид. Ба шодмонӣ номаро ба ҳама намудам. Агарчи дар он маро аз ошиқони худ намехонд.

Ду ҳазор сол ин мард афсонаи муҳаббатро ба кӯдакон гуфт. Ва аз ин афсона ба ҳақиқат он Ёрро диданд. Ман замоне ба ин мард афсӯс хӯрдам, ки ҷисми беҷони ӯро дар гӯр мениҳоданд. Оҳ, агар он Ёр пас аз ин ҳам боре ба лутфе лаҳзаи зиндагияш набахшад ва рухи худро нанмояд.