Дев низ филро ба ҳаракат дароварда, шамшери ӯро бо сипар рад намуду ба сари ӯ бо гурзи худ чунон бошиддат зад, ки камари аспаш шикаст, замину кӯҳ ларзида рафт. Ба ҷавон аз тарафи лашкар аспи дигар расониданд.

Ӯ худро зуд ба болои асп гирифт ва бо шамшери даҳгазӣ ба китфи рости дев бошиддат зад, ки аз паҳлӯи вай гузашт ва дев мисли кӯҳ ба замин афтод. Баъд аз ин ҷавон чанд деви дигарро, ки паи ҳам ба майдон медаромаданд, бо як зарб мағлуб кардан гирифт.

Ногоҳ аз урдуи девҳо Ҳингил ном деве, ки аз ҳамаи девон чанд маротиба бузургтар буд, ба майдон даромада, ба ҷавон ҳамла кард ва ба сараш каманд андохта, ӯро аз рӯи зин канда ба қалъа кашида бурду худ боз берун шуда миёни майдон гузашт.

Ҳар паҳлавоне, ки зидди ӯ меҷангид, ё дастгир ё кушта мешуд.

Эраҷро дигар тоқат намонд ва ӯ аспашро чунон сахт қамчин зад, ки аспаш дар як ҷаҳиш аз болои сари дев парида гузашт. На дар урдуи дев, на дар лашкари одамизод то ҳол чунин родмарди чолокро надида буданд.

Эраҷ аспи худро дар атрофи дев чор бор чарх занонда, ба муқобили дев истод ва гуфт:
-- Бисёр вақт боз ин тараф кинаи туро дар дил доштам ва чӣ хуш, ки имрӯз ба ту расидам.

Ҳингил хандида гуфт:
-- Ту агар марди майдон мебудӣ, сипару зиреҳ медоштӣ.