Эраҷ хайрухуш карда, ба аспи худ савор шуда, ба тарафе, ки пирамард нишон дод, раҳсипор гардид. Субҳ ба доманаи кӯҳе расид, ки он ҷо қалъаи баланди сиёҳ намудор буд ва дар муқобили қалъа чандин даста аскар бо байрақҳо саф ороста буданд. Эраҷ ба канор рафту мунтазири пешомадҳо шуд.

Ҳамин ки офтоби оламтоб оламро мунаввар сохт, аз тарафи лашкари одамизод садои карнаю табл баланд гардид. Ҳамин вақт дарвозаи қалъаи сиёҳ кушода шуда, чандин ҳазор ҳайкали даҳшатангез карнай навохта, ба муқобили лашкари одамизод равон шуданд. Аз карнайи онҳо садои даранда мебаромад. Аз ин садои даҳшатнок аспи Эраҷ рамид ва ӯ маҷбур шуд, ки ба асп савор шуда, онро нигоҳ дошта истод.

Дар ин миён аз тарафи одамизод ҷавони зебои тануманди аспсавор ба майдон баромад. Танаш оҳанпӯш буд, дар сар низ кулоҳи оҳанин дошт. Вай каманду камон ба китф, найзаю шамшер ба даст гирифта ба муқобили урдуи дев истода, ҳариф талаб кард.

Аз тарафи девҳо як деви филсавор, ки ба сар санги осиёб бардошта буд, бо гурзи ҳафтмании сараш шабеҳ ба каллаи гов ба майдон درآمد ва чунон наърае кашид, ки аспон рамида, ба ду по хестанд ва замин ҷунбид.

Ҷавон худро муқобили деви кӯҳпайкар дид, аспи худро пеш ронда, бо шамшер ҳамла кард.