Барои чӣ дар ин ҷойҳо, ки пои одамизод нарасидааст, танҳо гаштаед?

-- Ман қасди ҷанг бо девонро дорам, - гуфт пирамард.

Эраҷ ин гапро шунида, аз ҷой ҷаста хесту аз дил гузаронид: «Ин аст раҳнамо ва мададгори ман!»

-- Ман ҳам барои ҷанг бо девон ба ин ҷо омадаам, - гуфт Эраҷ.

-- Аҷаб! - гуфт пирамард. - Ту медонӣ, ки зафар ёфтан бар девон кори осон нест?

-- Медонам! - гуфт Эраҷ.

-- Танҳо касе, ки тарсро намедонад, фикри ақибнишинӣ намекунад, аз баҳри ҷонаш мегузарад, қодир аст бо девон рӯ ба рӯ шавад.

Эраҷ сар ҷунбонда, изҳори қабули гуфтаҳои ӯро кард. Пирамард баъд аз ин шамшери худро бароварда, ба Эраҷ доду гуфт:

-- Писарам, ин шамшер мӯъҷизаҳо дорад: аввалан, ҳар оҳане ё пӯлодеро бо ин шамшер занӣ, бурида мегузарад, дуюм, захми онро ҳеҷ даво сиҳат карда наметавонад. Мана, ин дафтарро ҳам гир, ҳар мушкиле пеш ояд, роҳи ҳалли он дар ин дафтар навишта шудааст.

Эраҷ дафтарро кушода дид. Он иборат аз чанд варақи сафед буду халос. Ҳайрон шуду чизе нагуфт.

-- Он чӣ ба ту лозим аст, дар дафтар сабт шудааст ва танҳо дар вақти зарурат ба назари ту намудор мешавад, - шарҳ дод пирамард.