Танги тирамоҳ буд. Баргҳои дарахтон тиллоранг гашта, дар гулзорҳои канори раҳ ва хиёбон охирин ғунчаҳои гули садбарг мешукуфт. Ҳаво шабона сардакак бошад ҳам, рўзона салқиниаш ба кас гуворо.
Осмон пас аз як-ду давр боридан ҳоло соф ва нилгун.
Боронҳое, ки борида гузаштанд, аз рўи барги дарахтон ва сабзаю гулҳо чангу ғубори тобистонро шуста, ҳамаро пуртароват карданд. Табиат ором ва сокит, гӯё ба хоби зимистон омода гаштааст.
Ман ба гулҳои баҳор нигариста, ҳамеша шодӣ мекунам. Агарчи баҳор мегузарад, гулҳои зебою рангини он дар тобистон ҳам шукуфтан мегиранд.
Аммо ба гулҳои тирамоҳӣ назар карда, ҳамеша малул мешавам. Охир фасли сармо наздик аст, ин гулҳои беғубор ҳама ногузир тўъмаи боди хазон мешаванд.
Умри онҳо ҳафтае ё каме бештар аз он. Ман ба ғунчаҳои навшукуфта гўё ба рўи бемори дардаш беилоҷ менигариста бошам, бо азоб назар медўзам. Не, ман ба ҳавои софу ороми тирамоҳ, ба гулҳои рангини он дил баста наметавонам.
Рўзи шанбе мувофиқи қарордодамон ба шаҳр омадам.
Дадаам барои маросими номзадӣ, ки мардуми мо «ноншиканӣ» мегўянд, як ҷамоати калонро аз деҳа овардаанд. Мардуми деҳа шукўҳу дабдабаро нағз мебинанд, ба сарахбори тўй ҳам шаҳомате бахшида, хурсандиашонро ҳамеша бо умум ба ҳам мебинанд. Дар асл, ин ҳама шавкату шукўҳ беҳуда не, нишонаи фаровонӣ, осоиш ва ҳамҷиҳатии мардум аст.
Онҳоро ба Ҳалқасой гуселондаму ба тамошоҳи шаҳр баромадам. То бегоҳ кўчаю магазинҳоро давр зада, як чиз-ним чиз харидам, сонӣ ба ошхонае даромада хўрок