Сонӣ мегӯянд-да: «Корат агар афтад, моро ёд мекунӣ, табибро рӯзи сиҳатӣ эъзоз кун... »
Миёни коргарони аз дарвоза берун омада ҷавонмарде диққати ӯро кашид. Ҷавон ӯро ба касе монанд кард магар, гаштаю баргашта ба рӯяш нигарист, ҳатто гап доштагӣ барин гашташро суст кард. Сонӣ пеш омаду зери лаб салом кард ва ба касе нигарон будани ӯро пай бурд магар, пурсид:
— Амак, ягон касро нигаронед? Гуфта бароям? — ҷавони хушсурату хушсухан ба сар то пои вай зеҳн монда менигарист.
— Ҳазор раҳмат, додар, — Бадалбек бо табассум ба вай даст дароз кард. — Худаш мебаромадагист. — Сонӣ барои накандани таноби сухан пурсид: — Шумо дар ҳамин корхона кор мекунед?
— Бале, дар ҳамин корхона иқтисодчиам. Ягон хизмат буд? — Кабир ҳоло аз рӯи нақшаи кашидааш амал мекарду сухан мегуфт.
— Не, ҳамту... Аз шиносоӣ, додар, ҳеҷ кас зарар накашидаст. Дар ҳамин ҷо иқтисодчӣ бошед, коратон зӯр будаст. Шумо катӣ дурусттар шинос шудан даркор.
Ҳамин ҷо як хешакамон дар корхонаатон кор мекунад, ҳамуна бинам гӯён омада будам. Дар шаҳр ҳар хел одам ҳаст, баъзан, рости гап, хавотир мешавам...
— Кӣ вай? Номаш чӣ?
— Ягон сол бештар шуд, дар ҳамин ҷо. Номаш Занҷир.. Фомилиаш..
— Ҳа-ҳа, Занҷир! Аз қишлоқ омадагӣ, а? — боз пурсид Кабир. Сонӣ илова кард: — Вай ҳозир савори «Волга» рафт, надидед?