Бе ишқ ҳаёти мо чӣ маъно дорад?
Ишқ аст туро аз ҳама боло дорад.
Ман зиндонам дар умқи худ, танҳо ишқ
Як равзанае ба рӯйи ман во дорад.

Дар фасли хазон муҳаббати ман мебош.
Дар рӯзу шабон муҳаббати ман мебош,
Дар фасли гулу фасли дилу фасли дай,
Дар ҳарду ҷаҳон муҳаббати ман мебош,

Ишқ аст, чароғи рӯшани ман, ишқ аст,
Ишқ аст сафои гулшани ман, ишқ аст.
Тӯмори ягона дар тани ман ишқ аст,
Ман меҳани ишқ, меҳани ман ишқ аст.

Пайдову ниҳон дар ҳама ҷо дидам ишқ,
Дар косаи дастони гадо дидам ишқ,
Дар доруву дармони Худо дидам ишқ,
Дар рӯйи шумо, руйи шумо дидам ишқ.

Ин барги дарахт худ навиди ишқ аст,
Ин ҷодаи нав роҳи ҷадиди ишқ аст.
Дидори нави ту ид, иди ишқ аст,
Ҳар бӯса ба лаб худаш калиди ишқ аст.

Имрӯз ягон марди абармарде нест,
Дар лаб гапи дард асту ба дил дарде нест.
Не, не, на ҳамон дард, ки нолон-т кунад,
Дарде, ки сар афрохтаву гардӣ, нест.

Эй рӯд, ману ту ҳамзабонем, биё!
Эй сабза, ману ту ҳамравонем, биё!
Эй мурғаки парфишон, парафшонӣ кун,
Аз будани ҳамдигар намонем, биё!