Андар сари ман мудом борони бало,
Бо қаҳр ҳамерезию ман механдам.

Бар ҳоли дили фигори худ механдам,
Бар ишқу ба рўзгори худ механдам.
Сўзандаму хокистари ман бод кунанд,
Бо гиря сари мазори худ механдам.

Эй дил, ба мазори хештан механдам,
Бар дарди қатори хештан механдам.
Аз гиря канори ман шақоиқзор аст,
Аз сўз ба лолазори худ механдам.

Чун сабза дар ин боғу чаман хоҳам зист,
Чун лола ба ин кўҳу даман хоҳам зист.
Берун наравам зи хоки аҷдодии хеш,
Умре ба диёри хештан хоҳам зист.

Ёрон, чу маро гар нафасе н-анвозед,
Ҳар лаҳза ба озурдани ман пардозед.
Рўзе, агар аз бари мазорам гузаред,
Бар сабзаи хоки ман назар андозед.

Аз сари мо баҳор мегузарад,
Ғаму дарди қатор мегузарад.
Чанд лаҳза зи умри мо монда,
Навбати интизор мегузарад.

Зиндагӣ бегуноҳ мекушадам,
Музлиму бепаноҳ мекушадам.
Рўсафед омадам ба ин олам,
Оқибат рўсиёҳ мекушадам.

Тавсан ба ҳама тараф наронӣ, мардӣ!
Неку бадӣ ҳеҷ кас надонӣ, мардӣ!
Бе ришва мақоми ту ба як ҷо монад,
Гар ришва диҳӣ, ришва ситонӣ, мардӣ!

Роҳи дили халқро наҷўӣ, мардӣ,
Дар пеши кас ар рост нагўӣ, мардӣ.
Мардӣ набувад, ки ёри афтода шавӣ,
Бо аҳли замон агар дурўӣ, мардӣ.

Дар хеш агар чу бода ҷўшӣ, мардӣ,
Ҷуз бода дигар об нанўшӣ, мардӣ!
Аз ҳарфи ҳақиқат ар бупечӣ сари хеш,
Худро ба ду тангае фурўшӣ, мардӣ.

Аз сурати ту ҷудо нагардам,
Бо ғайри ту ошно нагардам.
Бе ту тарабе наоядам хуш,
Бар тори дигар наво нагардам.