Эмомалӣ Раҳмон бо ин ҳама хусусиятҳо ва вижагиҳо дар баробари мардум ба сифати сармашқ ва намунаи ибрат қарор гирифт ва батадриҷ худтавонмандию иқтидори маънавии ў ба қишрҳои гуногуни ҷомеа интиқол ёфт ва ҳамагонӣ гардид. Ва, муҳимтар аз ҳама, миёни мардум ва Сарвари давлат пайванди рӯҳию маънавӣ ба вуҷуд омад Ин пайванди рӯҳию маънавӣ нуқтаи таҳаввулли миллати тоҷик гардид ва ҳамбастагӣ байни афроди миллату давлат бештар ва устувортар шуд. Бар асари ин таҳаввули равонию маънавӣ ва бо такя ба хосту иродаи мардум Эмомалӣ Раҳмон аз қитъаҳои азҳампошида Тоҷикистон сохт, ба кишвар азамату шукӯҳ бахшид ва ҷойгоҳи давлати тоҷиконро дар арсаи ҷаҳон устувор гардонд.
Имрўзҳо зиёда аз 33 сол аз замони баргузории иҷлосияи таърихии XVI Шӯрои Олӣ мегузарад.
Тоҷикистон, ки дар оғози истиқлоли худ ҳаммонанди ниҳоли навкошта пояаш суст ва дар пеши тундбодҳои ҳаводис ларзон буд, акнун мисли дарахти тануманду решадорест, ки устуворию иқтидорашро касе дар дунё наметавонад инкор кунад. Пешрафтҳои азиме, ки давлат ва миллати мо дар арзи солҳои гузашта дар тамоми арсаҳои сиёсию иқтисодӣ ва иҷтимоию илмию фарҳангӣ ба даст овардаанд, нишон медиҳанд, ки кишвари мо роҳи саҳеҳу итминонбахшро ба сўи рушду тараққӣ дар пеш гирифтааст.
Сохтмони роҳҳои автомобилгард, эҳдоси роҳҳои оҳан, бунёди неругоҳҳои бузургу миёнаву хурди барқи обӣ, ба кор андохтани садҳо корхонаҳои нав, амалӣ гаштани барномаҳои васеи ислоҳоти кишоварзӣ, тавсеаи сармоягузориҳои дохиливу хориҷӣ, густариши фаъолиятҳо дар соҳаи ҳифзи тандурустӣ, сохтани дармонгоҳҳо, бемористонҳо, мактабҳо, кўдакистонҳо, муассисаҳои кумакҳои иҷтимоӣ, пешрафти муназзами фарҳанг, афзоиши доимии шумораи таҳсилкунандагони мактабҳои миёнаву олӣ, ислоҳоти соҳаи ҳуқуқ ва тартиботи ҷамъиятӣ...