Ба иборати дигар, ў саркору пешкор аст ва илова бар он, ки ҳамаи иқдомҳои барои ҷомеа муфидро тарҳрезӣ менамояд, бахши мушкили корҳоро бар уҳдаи худ мегирад.
Пешво будан маънои фидокор будан ва садоқати комил доштан ба мардум аст.
Пешво аввалин шахси масъул дар кишвар аст ва масъулияти хешро ба таври комил ва хайрхоҳона ба мардум мерасонад. Яъне хидмати ў ба мардуми мамлакат хидмати беминнат аст.
Пешво касест, ки нерую тавони ҷисмию фикрии хешро дар роҳи расидан ба ваҳдати ҳақиқии миллат битамом месупорад. Бо тафриқаандозӣ дар ҷомеа ва парокандагӣ дар кишвар мубориза менамояд. Бо ҳидоятҳои ҳакимона ва бо ба амал пайванд додани иқдомҳои мушаххаси сиёсию иҷтимоию фарҳангӣ миллатро муттаҳид мегардонад ва пайваста дар роҳи тақвияти ягонагии миллӣ талош мекунад.
Пешво барои миллаташ дар ҳама кор ва ҳама чиз сармашқ аст: дар меҳнатдўстӣ, сабру таҳаммул, саховат, меҳрубонӣ ба ҳамватанон. Бино бар ин ҷомеае, ки аз пешвои саромад, кордон ва додгустару додгар бархӯрдор аст, метавонад ба зиндагии саодатмандона умед бандад.
Пешво касест, ки арзишҳои миллиро ривоҷ медиҳад, бо таассубу хурофоту бегонапарастӣ мубориза мекунад, дар ҷомеа фазои маънавию ахлоқӣ ба вуҷуд меоварад ва онро пайваста устувор месозад.
Пешво касест, ки дорои ҳунари барангехтани инсонҳо ба анҷоми корҳое мебошад, ки барои худашон муфид аст. Ў ҳисси худбоварии мардумро бедор мекунад ва ба онон итминон мебахшад, ки на танҳо пеши хешону наздикон, ҳамчунин дар назди кишвар низ аз аҳамияту арзиш бархӯрдор ҳастанд.